Biblioteka nut chóralnych przygotowana przez Towarzystwo Muzyczne im. Edwina Kowalika w ramach projektu dofinansowanego przez Fundację Bankową im. Leopolda Kronenberga
Biblioteka nut chóralnych przygotowana przez Towarzystwo Muzyczne im. Edwina Kowalika w ramach projektu dofinansowanego przez Fundację Bankową im. Leopolda Kronenberga
Tadeusz Szeligowski przyszedł na świat w 1896 roku we Lwowie w rodzinie polskich muzyków. Ukończył Galicyjskie Konserwatorium Muzyczne w klasie fortepianu i teorii muzyki. Przez pewien czas przebywał w Krakowie, gdzie uczył się zasad kompozycji u Bolesława Wallek-Walewskiego. W 1928 roku otrzymał państwowe stypendium na wyjazd do Paryża, aby studiować kompozycję pod kierunkiem Nadii Boulanger oraz instrumentację u Paula Dukasa. Działał tam także w zarządzie Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków. Po powrocie do kraju objął stanowisko profesora konserwatorium w Poznaniu, a następnie w Wilnie. Założył tam ponadto zespół wokalny "Pro Arte" i powołał Radę Wileńskich Muzyków. Podczas wojny pracował jako organista w kościele św. Kazimierza.
Po zakończeniu II wojny światowej Tadeusz Szeligowski bardzo aktywnie zaangażował się w pracę na rzecz upowszechniania muzyki, zarówno pedagogiczną jak i organizacyjną. Początkowo pełnił funkcję dyrektora Państwowej Szkoły Średniej i Umuzykalnienia w Lublinie, a następnie doprowadził do powstania Państwowej Wyższej Szkoły Operowej w Poznaniu. Otrzymał również stanowisko dyrektora tamtejszej Filharmonii. Prowadził klasy kompozycji na uczelniach w Poznaniu i Warszawie.
Ponadto działał w Związku Kompozytorów Polskich i w Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego. Powołał do istnienia festiwal "Poznańska wiosna muzyczna" oraz Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego.
Artysta uważał, że muzyka - także współczesna - powinna być przeznaczona dla wszystkich, wobec czego nowatorstwo i eksperyment powinny mieć granice określone możliwościami percepcyjnymi zwykłych słuchaczy. Obok kompozycji przeznaczonych dla profesjonalnych muzyków pisał także takie, które mogliby wykonywać amatorzy, a nawet dzieci. Był kompozytorem wszechstronnym. W swojej twórczości inspirował się muzyką różnych epok i stylów - od muzyki dawnej, poprzez romantyzm, folklor, muzykę XX wieku, a nawet dodekafonię. Spośród jego dzieł można wymienić następujące: orkiestrowe (Suita archaiczna i Suita "Kaziuki"), muzykę kameralną (tria, kwartety, kwintety), Koncerty (fortepianowy, klarnetowy), fortepianowe (Drobne utwory, Drobiazgi na 4 ręce), wokalno-instrumentalne (Pieśni ludowe litewskie na głos z fortepianem, "Rybi bal" - pieśń na zespół dziecięcy, Dwie pieśni białoruskie na chór mieszany, Piosenki do słów Jarosława Iwaszkiewicza na głos i fortepian, "Panicz i dziewczyna" na sopran, baryton, chór i fortepian do słów Adama Mickiewicza) oraz opery ("Bunt żaków", "Krakatuk") i balet "Mazepa". Ważnym dziełem jest ponadto "Epitafium na śmierć Karola Szymanowskiego" na orkiestrę smyczkową.
Tadeusz Szeligowski komponował ponadto dzieła religijne na chór a cappella lub chór z towarzyszeniem organów. Rozpoznać w nich można wpływ dawnej muzyki sakralnej. Pozostawił msze, motety i pieśni, m.in.: na chór mieszany ("Regina coeli laetare", "Pange lingua" i "Stabat Mater") oraz Oratorium "Psalm XVI".
Kompozytor zmarł w Poznaniu w 1963 roku.