Biblioteka nut chóralnych przygotowana przez Towarzystwo Muzyczne im. Edwina Kowalika w ramach projektu dofinansowanego przez Fundację Bankową im. Leopolda Kronenberga
Biblioteka nut chóralnych przygotowana przez Towarzystwo Muzyczne im. Edwina Kowalika w ramach projektu dofinansowanego przez Fundację Bankową im. Leopolda Kronenberga
John Dowland zaliczany jest do najwybitniejszych muzyków angielskich Epoki Elżbietańskiej. Był kompozytorem, a także znakomitym lutnistą i śpiewakiem. Urodził się w 1563 roku w Westminsterze. W latach 1580-1586 służył na dworze ambasadora angielskiego we Francji. Jednocześnie kontynuował rozpoczętą wcześniej naukę gry na lutni. Wtedy także zmienił wyznanie z anglikańskiego na katolickie. po powrocie do ojczyzny podjął pracę na Uniwersytecie Oksfordzkim. Szybko został doceniony i otrzymał tytuł bakalaureata muzyki (pedagoga muzycznego).
John Dowland bardzo pragnął uzyskać posadę nadwornego lutnisty królowej Elżbiety I. Jednakże jego katolickie wyznanie, którego nie krył, stało się przyczyną odrzucenia oferty. Artysta nie mógł pogodzić się z porażką i do końca życia czuł się niezrozumiany i niedoceniany. Często na karcie tytułowej wydanych drukiem dzieł określał się jako "Infelice Inglese", tzn. "Nieszczęśliwy Anglik".
Opuścił więc swój kraj i udał się w podróż po Europie. Na dłużej zatrzymał się w Italii. Dzięki kontaktom z włoskimi artystami poznawał nowe formy muzyczne, m.in. włoski madrygał.
Przez kilka lat piastował funkcję nadwornego lutnisty króla duńskiego. W 1606 roku powrócił do Anglii i został przyjęty na dwór króla Jakuba I. Po kilku latach otrzymał tytuł nadwornego lutnisty królewskiego, a od 1621 roku nosił zaszczytny tytuł "Doctor of Music". Zmarł w Londynie w 1626 roku.
Chociaż John Dowland był twórcą angielskim, w jego muzyce można rozpoznać znaczący wpływ stylu włoskiego i francuskiego. Komponował przede wszystkim utwory na lutnię (fantazje, preludia, wariacje, pawany, gagliardy, allemande) oraz utwory na zespoły instrumentalne, np. "Lachrimae or Seven Tears" na pięć viol i lutnię. W jego dorobku znajdują się także pieśni (ayre) na głos solo lub wielogłosowe z akompaniamentem lutni. Te ostatnie szybko zdobyły wielu entuzjastów. Tak typowy wtedy w Anglii melancholijny charakter muzyki doskonale wyrażał zawarty w tekście smutek, cierpienia miłosne, zakochane myśli i łzy adresowane do uwielbianej kobiety. Ayres często drukowano z trzema dodatkowymi głosami na osobnych kartach, by mogły śpiewać je cztery osoby zasiadające wokół stołu. Było to rozwiązanie praktyczne, ponieważ dzięki temu nie trzeba było kupować oddzielnych ksiąg dla każdego głosu.
Dowland pozostawił także wartościową muzykę sakralną na zespół wokalny. W jego dorobku znajdują się m.in.: 13 psalmów i pieśni religijnych 4- i 5-głosowych oraz "Lamentatio Henrici Noel". Artysta jest także autorem traktatów teoretycznych na temat muzyki.