:: Informacje :: Uprawnienia  :: Prawo :: Rehabilitacja :: PFRON :: Bez barier :: Zakłady Pracy Chronionej :: Poradniki :: NSZZ Solidarność ::
:: Podatek VAT :: Programy celowe :: Rzecznik Praw Obywatel. :: Protesty  ::  Świadczenia  :: Aktualności :: Karty praw :: O mnie :: Home ::

OPINIE, PROJEKTY USTAW ...

KOMISJI KRAJOWEJ

Komunikat KK NSZZ po Radzie Ministrów - 08.06.2004

    Rada Ministrów przyjęła założenia nowelizacji ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych.

    Celem zmian proponowanych w nowelizacji ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych będzie stałe zwiększanie liczby aktywnych osób niepełnosprawnych, w tym aktywnych zawodowo, przy założeniu optymalnego wykorzystania środków publicznych.

    Rozwiązania zapoczątkowane w 2004 r. doprowadzą do stopniowego uwalniania części środków obecnie przypisanych pracodawcom zatrudniającym osoby niepełnosprawne (zakłady mające status zakładów pracy chronionej).

 

    Najważniejsze kierunki zmian:

    Modyfikacja zasad systemu orzeczniczego:

  1. unifikacja procedur i standardów w orzecznictwie o niepełnosprawności dla celów zatrudnienia,

  2. określenie ustawowych wymagań kwalifikacyjnych, jakie muszą spełnić osoby zatrudnione w powiatowych zespołach orzecznictwa,

  3. zmodyfikowanie definicji stopni niepełnosprawności dla potrzeb zatrudnienia w odniesieniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności (zakres mobilności),

  4. zlikwidowanie istniejącego automatyzmu, uznającego każdą osobę pobierającą rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy za osobę niepełnosprawną w lekkim stopniu, a osobę pobierającą świadczenie z tytułu całkowitej niezdolności do pracy za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, z równoczesnym wprowadzeniem zasady jednego badania dla wszystkich celów w ZUS,

  5. wprowadzenie trzech stopni niepełnosprawności dzieci, analogicznie jak w przypadku dorosłych.

    Modyfikacja zasad finansowania działań podejmowanych przez samorządy

    Podział kwoty środków przekazywanych samorządom na:

  1. część przekazywaną wg zasad obowiązujących obecnie,

  2. część przekazywaną w formie programów pomocowych ministra właściwego ds. zabezpieczenia społecznego.

    Niezbędne jest stworzenie możliwości określania przez rząd priorytetowych celów (np. wsparcie zatrudnienia), na które musi zostać przeznaczona określona część środków, a także określenie sankcji za niestosowanie się do tych zaleceń. Konieczne jest również zracjonalizowanie zasad rehabilitacji społecznej w zakresie: warsztatów terapii zajęciowej i turnusów rehabilitacyjnych.

 

    Wdrożenie nowych rozwiązań wspierających zatrudnienie osób niepełnosprawnych, zwłaszcza poza sektorem przedsiębiorstw

    Rozwiązania systemowe prowadzą do likwidacji statusu zakładu pracy chronionej. Po wygaśnięciu tego systemu, wszyscy pracodawcy będą traktowani jednakowo, a dodatkowe wsparcie będzie dotyczyło tylko tych, którzy uzyskają odpowiedni poziom zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Zgodnie z normami unijnymi przedsiębiorcy mogą ubiegać się o pomoc związaną z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych. Wymaga to jednak prowadzenia przez nich szczegółowych rozliczeń. Dla pracodawców nie prowadzących działalności gospodarczej, a zatrudniających osoby niepełnosprawne (w stopniu znacznym lub umiarkowanym) ustawa stworzy podstawy do wdrożenia ryczałtowego systemu zachęt i wsparcia.

 

    Projektowana ustawa wyrówna pozycje wszystkich pracodawców w zakresie uprawnień do wsparcia finansowego (dofinansowanie do wynagrodzeń), w tym również administrację publiczną. Konieczne jest również uelastycznienie regulacji dotyczących uprawnień osób niepełnosprawnych określonych w prawie pracy - skrócone normy czasu pracy, dodatkowy urlop itp.)

Usprawnienie systemu poboru składek na PFRON

System ten będzie zbliżony do systemu poboru składek na ubezpieczenia społeczne, realizowane przez ZUS. Dopuszczalne będzie również odstąpienie od możliwości umarzania zobowiązań wobec PFRON.

- Wyrównanie szans dzieci i młodzieży:

  1. wczesna identyfikacja niepełnosprawności u dzieci i wdrażanie odpowiednich działań rehabilitacyjnych,

  2. wspieranie działań systemu oświaty, których celem jest tworzenie realnych możliwości rozwoju dzieci niepełnosprawnych,

  3. pomoc młodzieży uzdolnionej w zdobyciu wykształcenia na poziomie wyższym oraz wsparcie uczelni aktywnie przyciągających osoby niepełnosprawne.

    Modyfikacje zasad funkcjonowania instytucji obsługujących system

    Przewiduje się, że w znowelizowanej wersji ustawy znajdą się przepisy ściśle ograniczające rolę PFRN w kwestii zbierania, redystrybucji i kontroli środków finansowych. Przewiduje się, zmiany dotyczące składu Rady Nadzorczej Funduszu.Początek strony

 

 

Stanowisko Komisji Krajowej NSZZ Solidarność
ws. tzw. programu Hausnera


    Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stwierdza, że – pomimo wielu obietnic - rząd nadal nie przedstawił spójnej polityki społeczno - gospodarczej. Nie podejmując działań na rzecz wzrostu zatrudnienia i prowadząc politykę niskich płac, rząd przyczynia się do utrzymywania dochodów ludności na niskim poziomie. Stały wzrost kosztów utrzymania równolegle ze spadkiem dochodów realnych (brak waloryzacji emerytur i rent, zamrożenie progów podatkowych) powoduje dalsze ubożenie społeczeństwa. Oznacza to wzrost zapotrzebowania na różnego typu świadczenia społeczne.
    Nowe rozwiązania podatkowe rodzą sprzeczny z konstytucyjną zasadą równości obywateli i podmiotów gospodarczych podział na nierównoprawne kategorie, faworyzujący grupy o wysokich dochodach. Osiągnięcie nawet bardzo wysokiego wzrostu gospodarczego nie stanie się gwarantem wzrostu zatrudnienia, o ile rząd we współpracy z partnerami rynku pracy nie wypracuje całościowej narodowej strategii rozwoju gospodarczego – proinwestycyjnej, proedukacyjnej, proeksportowej, a w rezultacie - prozatrudnieniowej.
    Dopóki Polacy nie będą mieli pracy i nie będą godziwie zarabiać, żadne metody socjalnego wsparcia nie będą skuteczne i nie będzie zgody NSZZ „Solidarność” na ograniczanie wydatków na sferę socjalną.
    Wobec rozwiązań prezentowanych przez rząd, m.in. w „Zielonej Księdze”, czyli raporcie „Racjonalizacja wydatków społecznych” Komisja Krajowa stwierdza:
1. Wszelkie pojawiające się ze strony rządu programy nie tworzą spójnej całości
i opracowywane są bez uwzględnienia kosztów społecznych ich realizacji, a założenia do nich nie stanowią wzajemnie uzupełniających się części.
2. Brak oszacowania potrzeb związanych z restrukturyzacją poszczególnych branż (PKP, górnictwa, hutnictwa, służby zdrowia, przemysłu chemicznego, zbrojeniowego i innych) oraz źródeł finansowania stwarza wrażenie, że te operacje nie są odpowiednio przygotowane, zwłaszcza w części osłonowej. Nie do przyjęcia są działania rządu prowadzące do likwidacji zasiłków i świadczeń przedemerytalnych przy jednoczesnym braku środków na inwestycje centralne, roboty publiczne, prace interwencyjne, szkolenia pracowników, subsydiowane miejsca pracy (zwłaszcza w usługach, które powinny przyciągać osoby tracące pracę w innych sektorach) oraz na pomoc dla powiatów szczególnie zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym i degradacją przemysłową.
3. Rzekoma próba uproszczenia systemu podatkowego, w rzeczywistości prowadząca do rozwiązań korzystnych dla osób i podmiotów gospodarczych o wysokich dochodach, doprowadziła do likwidacji ulg i zwolnień podatkowych. Ograniczy to społeczne wsparcie dla pozarządowych inicjatyw charytatywnych, proedukacyjnych, prozdrowotnych pozbawionych odpowiedniego finansowania z budżetu. Nadal brak jest rozwiązań ograniczających „szarą strefę”, co więcej, w ramach restrukturyzacji finansów publicznych wprowadza się rozwiązania mogące przyczynić się do jej rozwoju (np. likwidacja ulgi budowlanej).
4. Na negatywną ocenę zasługuje propozycja zmiany sposobu waloryzacji emerytur i rent, która pozbawia emerytów i rencistów udziału we wzroście gospodarczym kraju oraz obniża ich dochody przez opóźnianie waloryzacji świadczeń w sytuacji, gdy minimalne świadczenie emerytalne i rentowe nie zapewniają godziwych warunków życia.
5. Nie do przyjęcia jest propozycja weryfikacji rent przy jednoczesnym braku woli weryfikacji świadczeń byłych funkcjonariuszy aparatu partyjnego i służb specjalnych, którzy nie płacili składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych.
6. Wprowadzenie w życie ustawy o ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz projektu przekształcenia placówek służby zdrowia w spółki prawa handlowego (co grozi nieuchronną likwidacją wielu szpitali) doprowadzą do sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa zdrowotnego Polaków i destrukcji systemu.
7. Nieuzasadniony jest projekt obniżenia wysokości zasiłków chorobowych wobec faktu, że składki na ten cel opłacają wyłącznie pracownicy, a Fundusz pozwala na pokrycie wydatków i zapewnienie niezbędnej rezerwy.
8. Planowana racjonalizacja wydatków doprowadzi do upadku systemu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zaś koszty społeczne, jakie poniesie środowisko osób niepełnosprawnych i ich rodzin będą niewspółmierne do oszczędności. Zaprezentowane programy są analizą finansową przeprowadzoną bez podstawowej znajomości zagadnień z zakresu rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych, a założenie że zwiększone zostanie zatrudnienie osób niepełnosprawnych po wymuszonym przejściu na otwarty rynek pracy przy jednoczesnym zmniejszeniu wydatków na wspieranie zatrudnienia tych osób jest sprzeczne z dotychczasowym doświadczeniem. Mimo dofinansowania dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, większość pracodawców nadal woli płacić składki na PFRON niż zatrudnić osobę niepełnosprawną.
9. Nie do zaakceptowania jest kolejna próba likwidacji PFRON. Jego istnienie jest gwarantem, że środki finansowe wpłacane przez pracodawców niespełniających ustawowego obowiązku zatrudniania osób niepełnosprawnych nie zostaną przeznaczone na inny cel, w zależności od doraźnych potrzeb budżetu.
10. Sprzeciw budzi pomysł obniżenia kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych polegający na zniesieniu uprawnień dotyczących ich czasu pracy (krótszy czas pracy, dodatkowa przerwa na gimnastykę, dodatkowy urlop wypoczynkowy).
11. Powszechne wydłużenie wieku emerytalnego kobiet wobec braku miejsc pracy
i malejących szans na uzyskanie zasiłków lub świadczeń przedemerytalnych jest nie do przyjęcia.
12. Nie do przyjęcia jest uzależnienie wypłat rent wdowich od osiągnięcia wieku emerytalnego.
13. Brak jest działań regulujących ustawowe i finansowe uprawnienia do obniżonego wieku emerytalnego osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, według propozycji zgłoszonych przez stronę związkową w trakcie negocjacji z przedstawicielami rządu w latach ubiegłych.
14. Brakuje analiz możliwości pełnej absorpcji środków unijnych oraz wpływu tych środków na rozwój gospodarczy. Brak również przygotowanej profesjonalnie administracji do wykonywania tego zadania.
15. Na gruncie statystyki trudno udowodnić, że Polska ma bardzo wysokie wydatki socjalne. Brak jest komplementarnego systemu informatycznego w obszarze rynku pracy i pomocy społecznej. Oznacza to brak podstaw do podejmowania właściwych decyzji.
16. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” sprzeciwia się przyjęciu i wprowadzeniu w życie tzw. programu Hausnera.

Początek strony

 

 

 

Rynek pracy a zielona księga

       Dotychczasowe działania rządu SLD – UP, w tym propozycje cięć socjalnych J. Hausnera nie skutkują i nie zaskutkują wzrostem zatrudnienia, wbrew deklaracji ze wstępu do zielonej księgi „więcej miejsc pracy lepszej jakości”.

      Strukturalne bezrobocie i niskie tempo tworzenia nowych miejsc pracy cechuje Polskę transformacji. Osiągnięcie nawet bardzo wysokiego wzrostu gospodarczego nie będzie gwarantem wzrostu zatrudnienia o ile rząd, we współpracy z partnerami rynku pracy nie wypracuje całościowej, narodowej strategii rozwoju gospodarczego – proinwestycyjnego, proedukacyjnego, proeksportowego, w rezultacie prozatrudnieniowego. Na dziś większość polskich zakładów pracy pozbawiona szans w dojściu do kapitału inwestycyjnego podnosi swoją wydajność niemal wyłącznie przez zwalnianie pracowników (też kapitału, tyle, że ludzkiego). Niskie wskaźniki zatrudnienia, najwyższe bezrobocia i wykluczenia przy niskich dochodach osób zatrudnionych uczyniły z Polski kraj ogromnych nierówności społecznych. W zakresie zabezpieczenia socjalnego (obiektu cięć J. Hausnera) coraz większe grupy tak bezrobotnych jak ich rodzin są nieobecne. Niestety, z roku na rok niekorzystna relacja osób zatrudnionych do niezatrudnionych rośnie, co pogłębi nierówności społeczne. Wbrew założeniom usługi nie są w stanie zapewnić alternatywnych miejsc pracy dla pracowników z restrukturyzowanych przemysłów, z rolnictwa czy z wyżu demograficznego.

      Bez działań państwa (i nakładów) na rzecz trwałego, bezpośredniego i pośredniego tworzenia miejsc pracy te relacje będą się pogarszać. Tym działaniom przeszkadzają wielkości trwałego bezrobocia strukturalnego, niskie kwalifikacje zawodowe pracowników, wysokie koszty zakwaterowań i dojazdów do pracy oraz celowa polityka części pracodawców nastawiona na wyzysk a nie na zysk.

      Oprócz wyżej podanych trudności nie istnieje rządowa (ani żadna) administracja pracy jako system odpowiedzialny za rynek pracy ani aktywna polityka przeciwdziałania bezrobociu.

      Istnieją natomiast, ale jako niesprawne, mocno zadłużone fundusze celowe rynku pracy jak Fundusz Pracy czy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Niesprawne i zadłużone są w wyniku wieloletniego nakładania przez rządy dodatkowych zadań z zakresu restrukturyzacji niektórych branż bez dodatkowych środków z budżetu państwa. Bez dodatkowych dotacji czy podwyższenia składki pracodawców nie ma szans na znaczącą poprawę efektywności tych funduszy.

      W Polsce, przy wysokim bezrobociu zarejestrowanym i utajonym absolutnie niewystarczające są środki budżetowe państwa na prowadzenie aktywnej polityki przeciwdziałania bezrobociu, co powoduje ograniczenie pomocy dla bezrobotnych. W rezultacie przybywa osób długotrwale bezrobotnych, bezrobotnych także bezrobotnych pozbawionych tak prawa do zasiłku jak i do okresowej pomocy społecznej zwłaszcza, że nic się nie robi w zakresie utworzenia obowiązkowego ubezpieczenia od ryzyka bezrobocia.

      Działania rządowe idące w kierunku odchodzenia od zasiłków i świadczeń przedemerytalnych, przy braku środków na inwestycje centralne, roboty publiczne, prace interwencyjne, szkolenia pracowników, subsydiowane miejsca pracy, pomoc dl powiatów szczególnie zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym czy degradacją przemysłową są nie do przyjęcia w toku dalszych restrukturyzacji sektorów i branż.

      Tu zwracamy uwagę, że polityka medialna rządu napędzała w 2001 r. i napędza obecnie setki pracowników do skorzystania ze świadczeń przedemerytalnych zamiast utrzymania się w pracy.

      W średnim i długim okresie nie można oczekiwać na poprawę sytuacji na polskim rynku pracy bez przekazania w ramach Narodowego Planu Rozwoju, budżetu państwa wzmocnionego przez środki europejskie znaczących nakładów na inwestycje, modernizację, innowacyjność, poprawę konkurencyjności przedsiębiorstw, nauki i badania a także na pomoc dla MSP z powiatów zagrożonych wysokimi wskaźnikami bezrobocia.

      W tej niekorzystnej sytuacji dla pracowników jak i dla bezrobotnych nie może być przyzwolenia na politykę cięć socjalnych przy tych wskaźnikach zatrudnienia, bezrobocia, wykluczenia, płac oraz słabej aktywności państwa. Polityka cięć w stosunku do najuboższych przyczyni się tylko do zmniejszenia wpływów dochodowych państwa, i wskazany w tym miejscu byłby raport o faktycznej sytuacji społeczeństwa, o zagrożeniach biologicznych i cywilizacyjnych.

      Pierwsze, ewentualne korzyści na rynku pracy mogą zaistnieć w latach 2006 – 10 pod warunkiem, że:

• w tych latach będzie odpowiednio wysoki i zagospodarowany wzrost gospodarczy pro-zatrudnieniowy

• wzrośnie emigracja zarobkowa Polaków

• budżet przeznaczy większe środki na tworzenie trwałych miejsc pracy, na inwestycje, na wsparcie eksportu i wzmocnienia usług

• państwo będzie chronić przemysł, naukę i zdrowie

• państwo będzie przeciwdziałać importowanemu bezrobociu i nielegalnemu zatrudnieniu

• odtworzona zostanie rządowa administracja pracy zdolna do pełnej absorpcji środków pomocowych z UE i ofensywnego pośrednictwa pracy

• ci pracodawcy i te samorządy terytorialne, które będą zatrudniać pracowników i ich szkolić będą miały odpowiednie ulgi podatkowe.

       Prace zespołu ds. aktywizacji osób starszych (4.11 – 16.12.03) bez udziału NSZZ „Solidarność” potwierdziły stanowisko naszego Związku w wielu kwestiach:

• braku aktywnej polityki państwa w zakresie wzrostu zatrudnienia

• braku systemu urzędów pracy jako wydzielonej, scentralizowanej administracji

• braku jednolitego systemu informatycznego

• niskich nakładów na aktywne programy przeciwdziałania bezrobociu, co jest przyczyną niestabilności Funduszu Pracy

• braku wsparcia przez państwo pracodawców zatrudnieniowych pracowników i ich szkolących

• niski poziom dbałości o warunki pracy i niską skłonność pracodawców do angażowania się w projekty, gdzie korzyści wydają się niskie, szczególnie w krótkim okresie

• brak ,,Programu 50 + "

• braku funduszu ubezpieczeniowego od ryzyka bezrobocia.

       Optymizmem napawa fakt, że strona związkowa (bez udziału NSZZ „S”) zażądała utrzymania świadczeń przedemerytalnych po roku 2006, ukończenia prac nad emeryturami pomostowymi, zwiększenia nakładów do programu 50 + oraz odtworzenia rządowej administracji pracy w celu m.in., rozszerzenia zestawów programów prozatrudnieniowych.

      Aktualne działania ekipy rządowej łącznie z zieloną księgą są nastawione zarówno na ochronę interesów ekipy rządzącej, obsługującego ich aparatu, wielkiego i średniego kapitału, biurokracji, mediów jak i na poprawę niekorzystnych statystyk a nie na rzeczywistą poprawę na rynku pracy czy na osłonę najsłabszych. Dokąd Polacy nie będą mieli miejsc pracy i nie będą godziwie zarabiać nie pomogą żadne manewry oszczędnościowe na socjalu.

Jacek Smagowicz

 Warszawa, 8 stycznia 2004 r.

 Początek strony

 

 Uwagi do zielonej księgi przez pryzmat gospodarki

  1. Ta gospodarka nie jest w stanie tworzyć miejsc pracy

       Należy wrócić do modelu państwa społecznej gospodarki rynkowej, w którym Narodowy Plan Rozwoju poprzez przyjęte coroczne strategie rozwoju sektorów, branż, regionów i przedsiębiorstw eksportowych będzie gwarantem wieloletniego rozwoju prozatrudnieniowego. Redefinicji ustawowej wymaga zakres interwencjonizmu państwa, wielkość i przeznaczenie pomocy publicznej dla sektorów, branż i przedsiębiorstw, sposób przeciwdziałania korupcji, szarym i czarnym strefom, wywozowi środków finansowych i dóbr narodowych. Utrzymania wymaga wsparcie restrukturyzacji górnictwa, hutnictwa, koksownictwa, kolejnictwa wraz z zapleczem, stoczni i kooperantów przemysłu obronnego, chemii, energetyki i paliw, budownictwa, rolnictwa, przetwórstwa, badań i nauki i usług, Zmiany wymaga system podatkowy w kierunku podatków prorozwojowych (inwestycje) prozatrudnieniowych, proedukacyjnych, czyli system wsparcia tej części pracodawców, która zatrudnia, tworzy nowe miejsca pracy i szkoli pracowników oraz tych jednostek samorządów terytorialnych, które mają efektywne strategie zatrudnieniowe. Inaczej też musi wyglądać ściągalność podatków. Nie należy wykluczyć większego drenażu kieszeni najbogatszych w ramach solidarności z najbiedniejszymi. Zmieniona musi być polityka bankowo-kredytowa wspierająca MSP. Elastyczniej należy posługiwać się vatem i akcyzą. Lepiej należy wspierać eksport, aby chronić się przed dalszym wzrostem bezrobocia importowanego.

2. Cięcia administracyjne są symboliczne. Świadczą o tym wysokie pobory, diety, trzynastki, czternastki, darmowe przejazdy, przeloty, leczenie, zapomogi losowe parlamentarzystów, R-ki, kancelarii, agend, prezesów. Świadczy o tym dualizm władzy we województwach. Świadczy o tym za duża liczba powiatów i województw. Świadczą o tym dotacje do partii politycznych. Świadczą o tym wysokie emerytury funkcjonariuszy b. SB i b. PZPR.

      Duże oszczędności powinny wystąpić w momencie proponowanej przez nas likwidacji Resortu Pracy (po wprowadzeniu w życie ustawy o promocji zatrudnienia) na rzecz przeszkolenia urzędników samorządowych biur pracy celem pełnej absorpcji środków pomocowych z UE.Początek strony

 

 

 

Krok naprzód dla pracownika

 Marcin Zieleniecki
z działu Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”

       Obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. nowa ustawa o zwolnieniach z przyczyn niedotyczących pracowników jest dużym krokiem naprzód. Zwłaszcza w dobie głębokiej liberalizacji prawa pracy i sporego nagłośnienia tej kwestii w mediach.

      Dużym plusem jest głównie to, że ustawa ta usuwa wyłączenia prawa do odprawy pieniężnej w sytuacji, gdy zwalniany osiąga przychody z innych źródeł.

      Oznacza to, że od przyszłego 2004 roku powinien ją dostać każdy zwalniany z tych przyczyn. Natomiast jeszcze do końca 2003 roku odprawy nie przysługują m.in. temu, kto w momencie rozwiązania umowy ma już pozytywną decyzję ZUS o przyznaniu emerytury lub renty czy prowadzi działalność gospodarczą.

      Za pozytywy uważam również poszerzenie obowiązków konsultacyjnych wobec zakładowej organizacji związkowej oraz informacyjnych względem powiatowego urzędu pracy.

      Natomiast za wątpliwe uważam inne kwestie. Przykładowo: uzależnienie prawa do odprawy od wielkości pracodawcy. Dlatego mają je otrzymać tylko ci, którzy zostaną zwolnieni z tych powodów przez większą firmę, zatrudniającą minimum 20 pracowników?Początek strony

 

 Krok do przodu

 Marcin Zieleniecki
z działu Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”

    Większość nowych rozwiązań przyjętych w noweli kodeksu pracy z 14 listopada tego 2003  roku uważam za pozytywne. Tym bardziej że służą implementacji unijnych standardów. Chodzi tu m.in. o przywrócenie od 1 maja przyszłego roku limitów zawierania umów na czas określony z jedną osobą, wprowadzenie zakazu ich aneksowania, zagwarantowanie pracownikom minimalnego dobowego i tygodniowego odpoczynku, zakaz mobbingu czy przywrócenie odpłatności za pierwszy dzień krótkiego zwolnienia lekarskiego.

    Oczywiście są też zmiany, które oceniam negatywnie. Jak tę pozwalającą na zatrudnianie osób na ich wniosek w dwóch nowych systemach czasu pracy: skróconym tygodniu pracy i w systemie pracy weekendowej. Zabrakło przepisów, które zakazywałyby stosowania obu systemów do jednej osoby. Może się więc zdarzyć tak, że zainteresowany na własne życzenie, w pogoni za zyskiem, narazi się na nadmierny wysiłek, pracując w jednej firmie w skróconym tygodniu pracy, a w drugiej - w weekendy. Niepokojące jest też zrezygnowanie z dobowego limitu pracy w godzinach nadliczbowych, który dotychczas wynosił 4 godziny.

Już teraz jednak dochodzą nas sygnały, że samo uchwalenie noweli spowodowało nerwowość pracodawców. Przede wszystkim dlatego, że do 1 stycznia 2004 r. (data, od której nowela obowiązuje) powinni oni dostosować swe przepisy wewnątrzzakładowe do zmian.Początek strony

 

 

 

Koniec zakładów pracy chronionej

    ,,Według wicepremiera Hausnera niezbędna wydaje się racjonalizacja wydatków publicznych na ten sektor poprzez m.in. odejście od statusu ZPCh oraz uzależnienie wysokości dotacji od liczby zatrudnianych osób niepełnosprawnych, a także stopnia ich upośledzenia. Takie posunięcie, zdaniem rządu, przyniesie ponad 460 mln zł oszczędności. Nie istnieje natomiast, zdaniem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zagrożenie dla ZPCh, że po wejściu do Unii Europejskiej nie będą miały możliwości korzystania z pomocy publicznej na niepełnosprawnych pracowników, jeżeli nie będą zatrudniały, co najmniej 50 proc. inwalidów (obecnie zakłady te zatrudniają 18 proc. takich osób). Obawy takie wzbudziło rozporządzenie Komisji Europejskiej z 12 grudnia 2002 r. o stosowaniu art. 87 i 88 Traktatu do pomocy publicznej na zatrudnienie " (...) fragm. art. Gazety Prawnej Nr 205 (1061) z 21 października 2003 r.

- Opinia

    Stanisław Domański, przewodniczący Sekcji krajowej Osób Niewidomych NSZZ „Solidarność”

    Zlikwidowanie ZPCh, które są przeważnie spółdzielniami osób niewidomych, zmniejszy ich szansę na zatrudnienie praktycznie do zera. One nie są w stanie poradzić sobie na otwartym rynku pracy. Ponad 90 proc. z nich ma bardzo niski poziom wykształcenia. Zabranie dotacji i ulg tym zakładom spowoduje, że nie będą one zainteresowane zatrudnianiem osób niepełnosprawnych, a w najbliższej przyszłości zaczną masowo bankrutować. (...)

 październik 2003 r.

 

Dłuższa praca kobiet - opinia


    Ewa Tomaszewska, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”

Warto pamiętać, że w naszym kraju zaledwie kilka procent kobiet chce pracować po 60 roku życia.

 

    Zgadzam się z opinią, że w obecnej sytuacji demograficznej dawny system repartycyjny, czyli taki, w którym świadczenia były wypłacane z bieżących składek, w perspektywie nie miał możliwości sfinansowania wypłat. Dzięki wprowadzeniu reformy nie nastąpi krach finansowy systemu emerytalnego, dlatego byłoby ogromnym błędem, gdybyśmy tego nie zrobili.

    Jeśli chodzi o podnoszenie wieku emerytalnego kobiet, to trzeba zauważyć, że w Polsce dla większości kobiet nie ma pracy. Obecnie te z nich, które po osiągnięciu wieku emerytalnego nadal chciałyby być aktywne zawodowo, mają poważne problemy ze znalezieniem miejsca zatrudnienia. Zdarzają się przypadki, że pracodawcy zwalniają pracownice tylko dlatego, że ukończyły 60 lat. Kiedy zainteresowana odwołuje się do sądu pracy, ten uznaje, że osiągnięcie wieku emerytalnego jest wystarczającym powodem do zwolnienia. Trzeba zlikwidować bariery, które uniemożliwiają kobietom zakończenie aktywności zawodowej w wybranym przez nich momencie. Warto pamiętać, że w naszym kraju zaledwie kilka procent kobiet chce pracować po 60 roku życia.

    W Polsce zbyt dużo osób pobiera renty, co powoduje, że wysokość wypłacanych świadczeń jest zbyt niska. Przy tak gigantycznym bezrobociu wymaga wyjaśnienia los osób dotkniętych niepełnosprawnością, które także miałyby podlegać weryfikacji. Jednocześnie trzeba rozwiązać problem szkolenia lekarzy orzeczników już w czasie studiów medycznych.

 

 październik 2003 r.

 

 

Opinia KK  - ustawa o ,,zwolnieniach grupowych" na nowych zasadach

 

      Komisja Krajowa NSZZ ,,Solidarność" uważa, że wiele zmian wprowadzonych do ustawy z dnia 28 grudnia 1998 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy jest krzywdzących dla pracowników. Wyrazem niezadowolenia związku z przyjętych rozwiązań jest zaskarżenie części z nich do Trybunału Konstytucyjnego jako niezgodnych z ustawą zasadniczą. Przede wszystkim zdaniem Solidarności krzywdzące dla pracowników są nowe warunki nabywania prawa do odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień grupowych (najbardziej poszkodowani będą pracownicy z ogólnym stażem pracy powyżej 20 lat, którzy w ostatnim czasie zmienili zatrudnienie) i wyłączenie spod działania ustawy zakładów pracy zatrudniających mniej niż 20 pracowników. Obydwie te zmiany w ustawie o zwolnieniach grupowych są szczególnie dotkliwe dla pracowników z długoletnim stażem pracy. Bowiem w ciągu kilkunastu lat obowiązywania ustawy w tej grupie pracowników utrwaliło się przekonanie, że w razie utraty miejsca pracy spowodowanej trudnościami ekonomicznymi zatrudniającego, uzyskane odprawy pozwolą im i ich rodzinom na przetrwanie w okresie poszukiwania nowego zatrudnienia.

     Obowiązujące od lat zasady wypłacania odpraw nabrały zdaniem Solidarności charakteru tymczasowego prawa podmiotowego, które powinno być chronione. Zdaniem związku arbitralne różnicowanie sytuacji prawnej pracowników świadczących pracę u pracodawców zatrudniających mniej niż 20 pracowników oraz w większych zakładach pracy, narusza konstytucyjną zasadę równości. Pracownikom zatrudnionym u najmniejszych pracodawców prawo do odprawy z tytułu zwolnień grupowych nie będzie przysługiwać, mimo iż spełniają wszystkie inne kryteria niezbędne do jej otrzymania. Zaś pracownicy pracujący w firmach zatrudniających, co najmniej 20 pracowników w pełni skorzystają z dobrodziejstw ustawy o zwolnieniach grupowych. Zdaniem Komisji Krajowej NSZZ Solidarność liczba zatrudnianych nie stanowi właściwego kryterium różnicowania prawa pracowników do odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Niezawiniona przez pracownika utrata miejsca pracy i związanego z tym źródła utrzymania w takim samym stopniu dotyka pracownika zatrudnionego u mniejszego i większego pracodawcy. (…)
 

Zmiany w prawie pracy obowiązujące w 2003 r.

Wchodzą w życie zmiany w ustawie o związkach zawodowych i zwolnieniach grupowych. Zmianie ulegają przepisy o ochronie prawnej związkowców oraz zwolnieniach grupowych.

Ochrona związkowców

Nowelizacja kodeksu pracy wprowadziła ilościowe ograniczenia w ochronie prawnej związkowców. Obecnie przepisy nie pozwalają pracodawcy bez zgody zakładowej organizacji związkowej na wypowiedzenie warunków pracy czy płacy imiennie wskazanym przez zarząd członkiem zarządu lub innym członkiem związku upoważnionym do reprezentowania z.o.z. wobec pracodawcy. Ochrona ta rozciąga się przez czas wskazany w uchwale zarządu z.o.z plus maksymalnie jeszcze jeden rok.

Jak mówią nowe przepisy, reprezentatywna organizacja związkowa sama wybierze metodę zgodnie z którą wskaże osoby podlegające ochronie.  Zgodnie z art.32.1 ust. 3 zarząd organizacji zakładowej wskazuje pracodawcy pracowników podlegających ochronie, w liczbie nie większej niż liczbą osób stanowiących kadrę kierowniczą w zakładzie pracy. Natomiast art.32.1 ust. 4 mówi, że zarząd zakładowej organizacji związkowej, zrzeszającej do 20 członków ma prawo wskazać pracodawcy 2 pracowników podlegających ochronie, a w przypadku organizacji zrzeszającej więcej niż 20 członków będących pracownikami ma prawo wskazać jako podlegających ochronie 2 pracowników oraz dodatkowo:

  1. po jednym pracowniku na każde rozpoczęte 10 członków organizacji, w przedziale 21 do 51 członków
  2. po jednym pracowniku na każde rozpoczęte 20 członków organizacji, w przedziale 51-150 członków
  3. po jednym pracowniku na każde rozpoczęte 30 członków organizacji, w przedziale 151-300 członków
  4. po jednym pracowniku na każde rozpoczęte 40 członków organizacji, w przedziale 301-500 członków
  5. po jednym pracowniku na każde rozpoczęte 50 członków organizacji, w przedziale powyżej 500 członków
    W niereprezentatywnej organizacji związkowej chroniony będzie jeden pracownik wskazany uchwałą zarządu organizacji.

Zwolnienia grupowe

Nowe przepisy kodeksu pracy ograniczają stosowanie ustawy o zwolnieniach grupowych do zakładów zatrudniających co najmniej 20 pracowników. W zakładach zatrudniających powyżej 20 pracowników przepisy ustawy stosuje się, gdy zwolnienia obejmują co najmniej:

  1. 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,
  2. 10 proc. pracowników, gdy pracodawca zatrudnia przynajmniej 100 a mniej niż 300 pracowników,
  3. 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia 300 lub więcej pracowników.

Odprawy

Wysokość odprawy z tytułu zwolnień grupowych będzie zależała od stażu pracy u pracodawcy, który dokonuje zwolnień grupowych. Odprawa będzie wynosiła:

Więcej: NSZZ Solidarność o zmianach w prawie pracy NSZZ ,,Solidarność" o zmianach w prawie pracyPoczątek strony

 

Rozmowa z Marcinem Zielenieckim z Działu Prawnego KK

- Od 1 lipca 2003 r. wchodzą w życie nowe przepisy prawa pracy.
  Jakie będą skutki ich funkcjonowania?

-  Wprowadzone zmiany na pewno ograniczają swobodę funkcjonowania organizacji związkowych u pracodawcy. Warunki działania związków zawodowych, szczególnie u prywatnych pracodawców zdecydowanie się pogorszą. Trzeba brać pod uwagę fakt, że tam naprawdę ciężko jest założyć i utrzymać organizację związkową. Nowe przepisy spowodują jeszcze większą przewagę pracodawcy nad pracownikiem. Natomiast zmiany wprowadzone w ustawie o zwolnieniach grupowych pogarszają sytuację pracowników zatrudnionych w zakładach poniżej 20 osób. U takich pracodawców zwolnienia z przyczyn zakładu pracy nie będą się niczym różniły od zwykłych zwolnień. Zwolnić pracownika na pewno będzie łatwiej. W przypadku odpraw związanych ze zwolnieniami najwięcej stracą pracownicy z dużym stażem pracy, którzy zmienili miejsce zatrudnienia. Jeżeli będą zwalniani u nowego pracodawcy otrzymają niższą odprawę. Trzeba pamiętać, że osoby z długim stażem pracy mają najmniejsze szanse na rynku pracy. 

- We wrześniu ubiegłego roku Komisja Krajowa skierowała do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją zmian wprowadzonych w prawie pracy. Czy wiadomo, kiedy TK wypowie się w tej sprawie?

- Procedura trwa bardzo długo. Trybunał prowadząc postępowanie ma pewne wymogi do spełnienia, np. swoją opinię muszą wyrazić Rada Ministrów i Prokurator Generalny. Dopiero w marcu swoje stanowisko przedstawił Prokurator Generalny.

- Jakie przepisy zakwestionował NSZZ "Solidarność"? 

- Nie zgadzamy się przede wszystkim ze zmianami w ustawie o zwolnieniach grupowych oraz w ustawie o związkach zawodowych. Naszym zdaniem niesłusznie ograniczono zastosowanie ustawy o zwolnieniach grupowych do pracodawców zatrudniających, co najmniej 20 pracowników oraz uzależniono prawo do odprawy pieniężnej od zakładowego stażu pracy. Nie ma podstaw prawnych żeby różnicować pracowników zatrudnionych w zakładach małych i dużych. Zakwestionowaliśmy także zasadę, że uprawnienia zakładowej organizacji związkowej przysługują organizacji zrzeszającej co najmniej 10 członków. Naszym zdaniem ten przepis ogranicza zasadę zrzeszania się w związkach zawodowych.

- Czy widać już jakieś skutki wejścia w życie nowych przepisów w prawie pracy?

- Przede wszystkim po ilości telefonów widać, że jest ogromne zainteresowanie tymi zmianami. Związkowcy najczęściej pytają, jak rozumieć niektóre przepisy. Trzeba przyznać, że w wielu miejscach są one niejasne. Na przykład przepisy dotyczące stosowania nowej zasady wyliczania liczby osób podlegających ochronie w komisjach międzyzakładowych.

Not. (mp)

Gorzej dla pracownika i związków zawodowych

Niestety, zmiany prawa pracy obowiązujące od 1 lipca nie są korzystne dla pracowników. Zwłaszcza ta ograniczająca stosowanie ustawy o tzw. zwolnieniach grupowych do zakładów zatrudniających, co najmniej 20 pracowników budzi moje zastrzeżenia. Oznacza to, że zwalniani z tych przyczyn po 30 czerwca tego roku w małych firmach (angażujących do 19 pracowników) nie dostaną odpraw. Samo uzależnienie prawa do odprawy od kryterium wielkości pracodawcy uważam za niekonstytucyjne, tak samo jak jej wysokości - tylko od stażu pracy w zakładzie, który dokonał zwolnienia.

Mam także poważne obawy, co do skutecznego prowadzenia działalności związkowej w zakładach pracy po 30 czerwca tego roku. Zwłaszcza w tych małych, zatrudniających do 10 pracowników; w nich praktycznie będzie to niemożliwe zarówno na szczeblu zakładowej, jak i międzyzakładowej organizacji związkowej. A takie ograniczenia są sprzeczne nie tylko z konstytucją, ale i konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy. Wszystkie te wątpliwe kwestie zaskarżyliśmy do Trybunału Konstytucyjnego.

    To, co najważniejsze

Od 1 lipca 2003 r. małe firmy, zmuszone do redukcji personelu z powodu trudnej sytuacji rynkowej, nie muszą płacić kosztownych odpraw ani przeprowadzać uciążliwych procedur. Od tej daty inaczej wygląda też szczególna ochrona trwałości zatrudnienia działaczy związkowych.

Tak wynika z kilku zmienionych przepisów dwóch ustaw: z 28 grudnia 1989 r. o zwolnieniach z przyczyn dotyczących pracodawcy i z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Nowości wprowadziła nowela z 26 lipca 2002 r. (Dz. U. nr 135, poz. 1146).

Fory tylko dla małych

Od 1 lipca 2003 r. ustawa o zwolnieniach z przyczyn dotyczących pracodawcy odnosi się tylko do zakładów zatrudniających powyżej 19 pracowników, którzy redukują personel z powodów ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych czy technologicznych oraz w razie swej upadłości czy likwidacji. Oznacza to, że mniejsze firmy (angażujące do 19 pracowników) nie muszą wypłacać odpraw odchodzącym z pracy z tych przyczyn.

Odprawy a staż

Dotychczas wysokość odprawy z tytułu zwolnienia z przyczyn dotyczących zakładu zależała od długości zatrudnienia u wszystkich pracodawców. I tak, jeżeli wynosił on:

·  do 10 lat, przysługiwało jednomiesięczne wynagrodzenie,

·  co najmniej 10 lat, ale mniej niż 20 - dwumiesięczne,

·  20 lat lub więcej - trzymiesięczne.


Od 1 lipca
na poziom odprawy ma wpływ jedynie staż pracy w firmie, która zwolniła daną osobę. Gdy wynosi on:

·  mniej niż dwa lata, należy się jednomiesięczna pensja,

·  co najmniej dwa lata, ale nie więcej niż osiem - dwumiesięczna,

·  ponad osiem lat - trzymiesięczna.


Od 1 lipca 2003 r. odprawy tej nie dostanie jednak osoba, która w chwili rozwiązania stosunku pracy ze wskazanych przyczyn:

·  nabyła prawo do emerytury lub renty, albo

·  jest zatrudniona w innym podmiocie na pełnym etacie,

·  pracuje w kilku zakładach łącznie w pełnym wymiarze czasu pracy.

Mniej formalności

Uproszczono też procedurę prowadzącą do zwolnień grupowych z przyczyn dotyczących pracodawcy. Od 1 lipca o zamiarze takich zwolnień pracodawca musi powiadomić zoz i powiatowy urząd pracy na 30 dni przed dokonaniem pierwszego wypowiedzenia (dotychczas na 45 dni naprzód). Z kolei do zawarcia porozumienia z zoz powinno dojść w ciągu 20 dni (a nie 30) od takiego zawiadomienia.

Ochrona dla działaczy z listy

Według zmienionych przepisów pracodawca nie może wypowiedzieć ani w inny sposób rozwiązać umowy ze wskazanymi imiennie w uchwale zarządu zakładowej organizacji związkowej (dalej: zoz) członkami tego organu lub innymi pracownikami-związkowcami, upoważnionymi do reprezentowania organizacji wobec pracodawcy. Zerwano, więc z zasadą automatycznego objęcia ochroną przed zwolnieniem wszystkich zasiadających w zarządzie zoz. Wprowadzono maksymalne limity chronionych działaczy. Oblicza się je inaczej w zoz reprezentatywnej w rozumieniu art. 24125a i inaczej w tej, która nie ma tego statusu. Ta ostatnia na liście chronionych może umieścić tylko jedną osobę. Z kolei zarząd zoz reprezentatywnej może dokonać wskazania - według swego wyboru - na dwa sposoby:

·  w liczbie nie większej od kadry kierowniczej zakładu,

·  stosownie do liczebności związku.

W strukturze międzyzakładowej

Analogiczne ograniczenia wprowadzono w stosunku do międzyzakładowej organizacji związkowej, czyli najmniejszej komórki związkowej, która obejmuje działaniem, co najmniej dwóch pracodawców. Tu ustalanie maksymalnego limitu działaczy chronionych przebiega w zależności od tego, czy dana moz jest reprezentatywna w rozumieniu art. 24125a k.p., w co najmniej jednym zakładzie. Jeżeli tak, jej zarząd ma prawo wskazać w uchwale osoby chronione na trzy sposoby w liczbie:

·  nie większej niż liczba kadry kierowniczej u wszystkich pracodawców objętych jej działaniem,

·  stosownej do łącznej liczby swych członków.

·  wyliczonej według pierwszej (liczebność kadry kierowniczej) lub drugiej (liczebność związkowców) metody, ale tylko u jednego pracodawcy, plus jeszcze po jednej osobie chronionej na każdy zakład, w którym moz zrzesza co najmniej 10 pracowników.

Jeżeli moz nie jest reprezentatywna (na podstawie, art. 24125a k.p.) u żadnego pracodawcy, liczba działaczy chronionych nie może przekraczać liczby zakładów, w których zrzesza, co najmniej 10 pracowników.

Członkowie komitetu założycielskiego

Spada również liczba członków komitetu założycielskiego zoz, których zatrudnienie podlega szczególnej ochronie. Dotychczas pracodawca nie mógł zwolnić żadnego z nich (mogło ich być od trzech do siedmiu) bez zgody zarządu zoz przez pół roku od utworzenia komitetu. Od 1 lipca ów półroczny parasol ochronny roztacza się tylko nad trzema z nich, wskazanymi w uchwale komitetu założycielskiego.

W okresie przejściowym

Działacze związkowi podlegający ochronie 30 czerwca tego roku korzystają z niej na dotychczasowych zasadach jeszcze przez rok, czyli do 1 lipca 2004 r. Nie dotyczy to już jednak członków komisji rewizyjnych zoz. Ci nie są chronieni już od 15 kwietnia 2003 r. Zadecydował o tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 kwietnia br.

dr Marcin Zieleniecki, Dział Prawny Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność

Początek strony

 

 

Pracownicy Działu Prawnego w szczególności zajmują się :

Dział Prawny pok. 219, tel. (0*58) 308-42-54, fax. (0*58) 308-42-94, prawny@solidarnosc.org.pl

Początek strony

 

 

Powrót na stronę głównąProblemy Osób NiepełnosprawnychPowrót na stronę główną

Dział ds. Walki z Bezrobociem

Naczelna Rada Zatrudnienia

 Ostatnie tej kadencji posiedzenie Naczelnej Rady Zatrudnienia odbyło się 12 października 2000 r. tym razem z udziałem wicepremiera RP i Ministra właściwego ds. pracy Longina Komołowskiego i z udziałem Prezesa Krajowego Urzędu Pracy Grażyny Zielińskiej.

Z podstawowych danych o bezrobociu w sierpniu br. wynotowałem - wzrost bezrobocia rejestrowanego (w 15 województwach) do poziomu 2.496,2 tys. osób i 13,8% stopy bezrobocia. W okresie 8 miesięcy br. bezrobocie wzrosło o 146,4 tys. osób (przypomnę jest to drugi rok wzrostu bezrobocia) w analogicznym okresie ub. roku zanotowano wzrost bezrobocia o 312, tys.

Tradycyjnie najwyższa stopa bezrobocia występuje w województwach: warmińsko-mazurskim 23,3%, lubuskim 19,1%, kujawsko pomorskim 17,9% i zachodniopomorskim 17,8% (najniższa - mazowieckie 10,4%). Jak widać zróżnicowanie wojewódzkie w natężeniu bezrobociu jest dwukrotne, natomiast między powiatami dziesięciokrotnie (powiat bartoszycki 31,8% - warmiński 3,2%).

Nadal wysokie jest bezrobocie kobiet - 1.426,1 tys. osób tj. 57,1% ogółu bezrobotnych, bezrobocie wiejskie 1.077,3 tys. tj. 43,2% ogółu bezrobotnych i aż 1.984,9 tys. osób bezrobotnych jest bez prawa do zasiłku.

Tylko 511.261 osób pobiera zasiłek (w niektórych powiatowych urzędach pracy z opóźnieniem) i aż 237.467 osób pobiera zasiłek przedemerytalny a 57.976 osób pobiera świadczenia przedemerytalne.

W sierpniu br. zarejestrowano w powiatowych urzędach pracy 187,1 tys. osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy tj. 7,5% ogółu bezrobotnych.

Znacząco wzrasta też liczba bezrobotnych absolwentów ze 112,6 tys. w lipcu do 133,0 tys. w sierpniu.

I na to wszystko nałożyć trzeba spadek ofert pracy do poziomu 56,6 tys. ofert w sierpniu. Łącznie w okresie 8 miesięcy r. pracodawcy zgłosili do urzędów pracy tylko 430,5 tys. ofert pracy (w ubr. roku w tym okresie było takich ofert 461,6 tys.).

Pani dyr. I. Wolińska w imieniu Resortu Pracy była uprzejma poinformować Naczelną Radę Zatrudnienia, że nie było znaczących działań MPiPS w ciągu ubiegłego miesiąca w zakresie rynku pracy. Pozwoliłem sobie, na ale prawdziwy komentarz, że ze strony Resortu Pracy przez trzy ubiegłe lata nie było znaczących działań w zakresie rynku pracy, bo nie było Ministra Pracy odpowiedzialnego za zatrudnienie. Były tylko działania dostosowawcze do reform ustrojowych kraju takie jak np. błędna decyzja o likwidacji systemu urzędów pracy.

Prezes KUP przedstawiła informację o stanie Funduszu Pracy. Wrześniowym i październikowym kredytem zabezpieczono wszystkie obligatoryjne wypłaty zasiłków jak również najpilniejsze zobowiązania pracodawców i instytucji szkolących,.

Niestety sytuacja jest nadal zła, bo wciąż przybywa bezrobotnych - zasiłkobiorców i wzrastają wydatki na ten cel.

Ponadto znaczący jest koszt (społeczny) odsetków kredytu około 4 mln zł miesięcznie. Nikt za to nie odpowiada, wszyscy za to płacą.

Jest oczywiste, że pozwoliłem sobie zapytać, czy plany finansowe Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych będą miały realnie pokrycie w środkach w roku 2001 tak, by nie brakło środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Zdaniem NSZZ ,,Solidarność" składki na oba fundusze winny być zwiększone.

Od przewodniczącego NRZ zażądałem upublicznienia sprawozdania z pracy Rady za całą kadencję.

W toku mini debaty zarówno Minister Pracy jak i Prezes Krajowego Urzędu Pracy zgodzili się, że sytuacja na rynku pracy w roku 2001 znacząco się pogorszy i to tyle, bo z warszawskich plotek dotarła do mnie jedna o kolejnych próbach skoku na Fundusz Pracy ze strony marszałków województw po pomocy ustawy o finansowaniu samorządów terytorialnych.

W sytuacji gdy trzeba podnieść składkę zarówno na Funduszu Pracy jak i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (sytuacja jest taka o nie inna), w chwili gdy w roku bieżącym ani złotówki nie wypłacono na programy przeciwdziałania bezrobociu dla organizacji i instytucji pozarządowych, gdy nie zabezpieczono napisanych programów powiatowych epizodyczne gmeranie w Funduszu Pracy będzie kolejnym błędem ekipy rządzącej.Początek strony

 

Nadszedł czas na rozwiązania systemowe takie jak np.

·        wprowadzenie systemu obowiązkowego ubezpieczenia od ryzyka bezrobocia (zapowiadanego od 9 lat) z równoległe zmiany ustawy o zatrudnieniu

·        nowelizacji ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych

·        zwiększenia dotacji do Funduszu Pracy

·        zwiększenia składki do Funduszu Pracy na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu

·        przywrócenia systemu urzędów pracy w kompetencję ministra właściwego ds. pracy

·        podpisanie i realizacja pozostałych konwencji i zaleceń MOP dotyczących polityki zatrudnienia

·        wdrażania w życie zapowiadanych rozwiązań w Narodowej Strategii Zatrudnienia.

Bo już jesteśmy w Europie gdyż nasi ,,pracujący biedni" i bezrobotni biedni utrzymują elity bogatych a każda nowa umowa, każda inwestycja zagraniczna (spekulacyjna) przyczynia się do utrzymywania przez podatników polskich bezrobocia unijnego.

Ale to już będzie problem do omawiania i rozwiązywania dla nowych członków kolejnej Naczelnej Rady Zatrudnienia i rad zatrudnienia wojewódzkich i powiatowych pod warunkiem, że będą te rady miały większe kompetencje, i że głos ich będzie wysłuchiwany przez decydentów bardziej niż dotychczas (szczególnie głos partnerów społecznych).

Dziękuję wszystkim z którymi udało mi się współpracować w trudnym okresie dla polskiego rynku pracy podczas pełnienia funkcji w Naczelnej Radzie Zatrudnienia.Początek strony

 

Jacek Smagowicz

 

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

Notatka z plenarnego posiedzenia Rady Sekcji Osób
Niepełnosprawnych przy Zarządzie Regionu Gdańsk


     
W spotkaniu, które
odbyło się w dniu 12.07.2000 r. uczestniczyli:

·        przedstawiciele Zakładów Pracy Chronionej z regionu gdańskiego,

·        pracownicy Działu Polityki Społecznej, Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”: Zbigniew Kruszyński, Agata Baranowska, Maria Długokęcka,

·        Przewodnicząca Sekcji Krajowej Osób Niepełnosprawnych – Jadwiga Wciśło,

·        przedstawiciel Zarządu Regionu Gdańskiego – Sławomir Kolasiński.

     Głównym tematem spotkania była:  SYTUACJA W ZAKŁADACH PRACY CHRONIONEJ

      Przedstawiciele Zakładów Pracy Chronionej w dyskusji zwrócili głównie uwagę, na następujące kwestie:

·        obecnie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi:

·        ok. 70% w Zakładach branży odzieżowej i metalowej,

·        ok. 85%  w Spółdzielni Usługowej,

·        trudności w zbycie produkowanych towarów. Szczególnie odczuwają to zakłady produkujące odzież ochronną.

·        Kryzys w branży odzieżowej (przemysł lekki) dotyka bardzo mocno także Zakłady Pracy Chronionej.

·        Sprowadzanie towarów z Chin o niskiej jakości, ale za to bardzo tanich – co wypiera produkcję krajową.

·        ZPCh w większości nie są przygotowane do obecnej sytuacji rynkowej. Daje się odczuć brak fachowej kadry zarządzającej. Myśli się o stworzeniu „listy towarów” zastrzeżonych do produkcji w ZPCh,

·        płace w ZPCh są niskie i na ogół zamykają się w granicach 700 - 900 zł. miesięcznie. Bardzo  małe są szanse na zwiększenie wysokości płac. Obecnie stosuje się raczej ich „zamrażanie”,

·        regresywne zmiany podatkowe dotyczące ZPCh spowodowały w zakładach okres niepewności i wyczekiwania, część zakładów przyjęła strategię nie zatrudniania nowych pracowników w miejsce zwolnionych (odchodzących na emeryturę i zwalniających się z przyczyn osobistych). Powoduje to w skali globalnej zmniejszenie ilości stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych. Sytuację pogarsza fakt, że w bieżącym roku środki finansowe przeznaczone przez PFRON na tworzenie nowych miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych stanowią zaledwie 16% środków ubiegłorocznych. Zwrócono uwagę na preferowanie zatrudnienia - tzw. umów okresowych.

·        funkcjonowanie przychodni rehabilitacyjnych przy ZPCh napotyka na coraz większe trudności. Są one obecnie utrzymywane wyłącznie ze środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji. Osoby niepełnosprawne mają trudności w otrzymaniu skierowania do specjalistów.

       Po wysłuchaniu wypowiedzi członków Regionalnej Sekcji głos zabrał Zbigniew Kruszyński członek prezydium KK NSZZ stwierdzając, że:

·        nakłady na tworzenie nowych miejsc pracy w roku 2000 są zdecydowanie za małe,

·        minimalna płaca obecnie jest utrzymywana na bardzo niskim poziomie, a rząd „stara się” nie dostrzegać tego problemu.

      W roku 1999 NSZZ „Solidarność” – po konsultacji ze środowiskiem osób niepełnosprawnych opracował wstępne założenia do ustawy ws. wyrównywania szans dla osób niepełnosprawnych. Powyższy projekt został przedstawiony rządowi, powołano zespół, który ani razu nie zebrał się, a w 2000 r odstąpiono od prac nad tą ustawą, bez konsultacji ze związkiem.

      Związek będzie żądał powrócenia do koncepcji rządowego programu działania na rzecz osób niepełnosprawnych oraz kontynuacji prac nad projektem ustawy o wyrównywaniu szans osób niepełnosprawnych.

      Następnie głos zabrała Jadwiga Wcisło – Przewodnicząca Krajowej Sekcji Osób Niepełnosprawnych – członek Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - poinformowała, że:

·        Rząd opracował program restrukturyzacji spółdzielni,

·        Został powołany zespół, który przygotował projekt Uchwały Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ws. kryteriów udzielania pomocy dla Zakładów Pracy Chronionej w celu utrzymania istniejących ale zagrożonych likwidacją miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, Aby otrzymać pomoc z funduszu na tworzenie nowych stanowisk pracy trzeba posiadać Status Zakładu Pracy Chronionej i nie zmniejszać zatrudnienia osób niepełnosprawnych.

      Rada Nadzorcza w poprzedniej kadencji – uchwaliła kilka programów celowych dla Spółdzielni między innymi:

Ø      Program „HEFAJSTOS”, – który ma na celu pomoc zakładom produkujących sprzęt ortopedyczny i rehabilitacyjny,

Ø      Program „MERKURY” - który pomaga zakładom prowadzących sprzedaż detaliczną.

       Rada Nadzorcza PFRON zajęła się indywidualnymi osobami niepełnosprawnymi uchwalając:

Ø      Program „PEGAZ” – jest to pomoc w aktywizowaniu osób niepełnosprawnych poprzez likwidację barier transportowych,

Ø      Program celowy „KOMPUER dla HOMERA” – jest to pomoc w zakupie sprzętu elektronicznego, oraz oprogramowania umożliwiającego pracę osobom niewidomym i niewidzących.

Ø      Program „DROGOWSKAZ” – pomoc osobom niepełnosprawnym w zaopatrzeniu w przedmioty ortopedyczne.

       Wnioski ze spotkania będą wykorzystane przy sformułowaniu uwag NSZZ „Solidarność” w sprawie poszanowania Karty Praw Osób Niepełnosprawnych.

Maria Długokęcka

Początek strony

 


 

UWAGI DO KARTY PRAW OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH Uwagi ws. Karty Praw Osób Niepełnosprawnych

 

Posiedzenie z dnia 17.10.2000 r.

Decyzja Prezydium KK nr 162/2000

ws. projektu ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" opiniuje pozytywnie resortowy projekt ustawy z dnia 5 września 2000 r. zmieniającej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, popierając zmiany idące w kierunku:

·        przekazania wojewodom zadań z zakresu kontroli przestrzegania przepisów ustawy o zatrudnieniu, w tym szczególnie kontroli legalności zatrudnienia,

·        udzielania pracodawcom zezwoleń na zatrudnianie cudzoziemców przez wojewodów w miejsce starostów,

·        doprecyzowania zadań Krajowego Urzędu Pracy w zakresie kontraktowania zadań z organami zatrudnienia, realizacji zadań wynikających z umów międzynarodowych, w szczególności monitorowania zakresu świadczeń z tytułu bezrobocia,

·        korekty algorytmu przekazywania środków z Funduszu Pracy, wzmacniającej rolę samorządów powiatów i województw przez zwiększenie środków dla samorządów na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu,

·        uelastycznienia sposobów przekazywania środków zarówno przez ZUS jak i KUP.

 

Skoro jednak projekt ustawy zmieniającej ma wejść w życie 1 stycznia 2001 r. Prezydium KK wnosi o poszerzenie projektu ustawy zmieniającej o:

·        zmianę dotychczasowego art. 3 ustawy o zatrudnieniu tak, aby jednym z odpowiedzialnych organów za realizację zadań ustawy o zatrudnieniu był minister właściwy ds. finansów (m. in. w zakresie zabezpieczenia płynności dotacji dla Funduszu Pracy);

·        zmianę dotychczasowego art. 5 ust. 1 pkt 3 litera "a" poprzez zapis o treści ,,inicjowanie oraz zawieranie z samorządami powiatowymi kontraktów dotyczących realizacji współfinansowania szkoleń, prac interwencyjnych, programów specjalnych i innych form aktywizacji zawodowej bezrobotnych i poszukujących pracy, w ramach środków, o których mowa w art. 57 a ust. 2 pkt 2 litera "b";

·        zmianę dotychczasowego art. 23 tak, aby okres 365 dni zatrudnienia poprzedzający zarejestrowanie się bezrobotnego skrócić do 6 miesięcy (180 dni) w powiatach zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym;

·        zmianę dotychczasowego art. 37 j pkt 5 tak, aby wprowadzić zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% dla wszystkich osób zwalnianych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z równoczesnym skreśleniem warunku ,,o 100 osobach zwalnianych z terenu jednego powiatowego urzędu pracy";

·        zmianę dotychczasowego rozdziału 9 ustawy tak, aby nielegalne zatrudnianie przez pracodawców zostało uznane za przestępstwo, a nie jak jest obecnie - za wykroczenie.

Ponadto Prezydium KK wnosi o pozostawienie dotychczasowego zapisu art. 37 h ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dającego możliwość Radzie Ministrów do wprowadzenia rozporządzenia o wydłużonym okresie pobierania zasiłków przez osoby zamieszkałe w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

Szczegółowe uwagi w załączeniu.Początek strony

 

Uwagi szczegółowe do projektu ustawy o zmianie ustawy
o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Załącznik do decyzji Prezydium KK nr 162/2000)

I. Uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

·        W zmianie 4 dotyczącej art. 5 pkt 7 należy skreślić całe zdanie po wyrazach ,,polskiego rynku pracy". W tej kwestii wystarczy zmiana 11 odnosząca się do art. 12 art. 3a dotyczącego podstawowych zasad pośrednictwa pracy.

·        W zmianie 24 dotyczącej art. 49 ust. 2 propozycja wykreślenia słów ,,w porozumieniu z ministrem właściwym ds. pracy" jest absolutnie przedwczesna.

·        W zmianie 25 dotyczącej art. 50 w pkt 1 w treści drugiego zdania zapis wyrazu ,,tego" należy zastąpić tekstem ,,posiadanie zezwolenia na pracę wydanego przez właściwego wojewodę". Poprawi to czytelność artykułu.

·        W zmianie 30 dotyczącej art. 57 ustęp 2 należy dopisać zdanie o następującej treści ,,Terminem przekazania tych środków jest koniec III kwartału danego roku". Pomoże to samorządom racjonalniej wykorzystać środki.

·        W tej samej zmianie dotyczącej art. 57 a ust. 3 zapisany podział środków winien zostać rozszerzony o jeszcze jeden wskaźnik tj. o "udział bezrobotnych na wsi".

·        Ponadto po art. 2 projektu ustawy zmieniającej należy dopisać art. 2a o treści "Pracownicy powiatowych urzędów pracy, wykonujący do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zadania i kompetencje podlegającej przejęciu przez wojewodę, z dniem 1 stycznia 2001 r. stają się pracownikami odpowiednich urzędów wojewódzkich".

II. Uwagi do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (nie objęte zmianami).

·        W art. 24 ust. 3 po wyrazie "do zasiłku" należy dodać wyrazy "wymienionego w ust. 2" i równocześnie w art. 37 j ust. 1 pkt 1 i 2 po wyrazach "posiada okres uprawniający do zasiłku" należy dodać wyrazy "o których mowa w art. 24 ust. 2". Spowoduje to jednolitą interpretację przepisu i równe traktowanie osób bezrobotnych.

·        W art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. "b" należy rozważyć uściślenie definicji momentu utraty prawa do zasiłku przez małżonka bezrobotnego z powodu upływu okresu jego pobierania. Aktualny zapis powoduje odmienne interpretacje w zależności od powiatu lub województwa.

·        W art. 27 ust. 1 pkt 6 należy odnieść aktualny zapis do odszkodowań za skrócony okres wypowiedzenia ogólnie, a nie tylko do Kodeksu Pracy. Obecnie przy funkcjonowaniu różnych układów zbiorowych pracy nie można stosować aktualnego zapisu ustawy (np. do pracowników PKP).

·        W art. 57 ustawy należy przywrócić skreślony z dniem 1 stycznia 200 punkt 31 ust. 2 a mówiący, że: "środki Funduszu Pracy mogą być przekazywane Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w celu udzielania pożyczek na utworzenie miejsc pracy dla bezrobotnych zamieszkałych na terenie gmin wiejskich i miejsko-wiejskich, a także miast do 20 tys. mieszkańców". Artykuł ten winien obowiązywać w Polsce, co najmniej do 2005 roku (ze względu na wyż demograficzny i trudności na wiejskim rynku pracy).Początek strony

 

Stanowisko KK nr 20/2000

ws. negocjacji uprawnień do obniżonego wieku emerytalnego

 

Komisja Krajowa NSZZ "Solidarność" po zapoznaniu się z dotychczasowym stanem negocjacji ws. wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, stwierdza co następuje:

·        Rząd RP powinien przedstawić w terminie do 30 listopada br. nowelizację ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (art. 46 ust. 1, pkt 2 art. 49 ust. 1 pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 2) polegającą na przedłużeniu terminu, do którego należy spełnić warunki uprawniające do obniżonego wieku emerytalnego (w chwili obecnej do dnia 31 grudnia 2006 r.);

·        Nowelizacja powinna również zawierać propozycję wykreślenia w art. 24 ust. 2 cytowanej ustawy pojęcia tzw. "emerytur pomostowych";

·        Po dokonaniu powyższych nowelizacji Rząd RP powinien przedstawić stronie związkowej projekt odrębnej ustawy określającej zasady, warunki i tryb ustanawiania obniżonego wieku emerytalnego, od powszechnie obowiązującego, dla osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, której podstawowe założenia zostały przedstawione wcześniej przez centrale związków zawodowych;

 

Prezydium KK wystąpi do Klubu Parlamentarnego AWS z wnioskiem o przyjęcie w całości wynegocjowanych z Rządem RP ww. projektów ustaw.Początek strony

 

    Umowy zlecenia oraz umowy o dzieło a obowiązek ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych Umowy zlecenia oraz umowy o dzieło a obowiązek ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych

 

Posiedzenie z dn. 03.07.2000

Decyzja Prezydium KK nr 102/2000

ws. opinii o projekcie rozporządzenia RM ws. rodzin zastępczych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" negatywnie opiniuje projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rodzin zastępczych.

Stwierdzamy, że przesłany do konsultacji projekt rozporządzenia RM z maja 2000 r. nie zawiera propozycji zwiększenia pomocy dla rodzin zastępczych poprzez zmianę kryterium dochodowego od 2001 r. Taką propozycję zawierał projekt z 26 kwietnia 2000 r. przedstawiony do zaopiniowania przedstawicielom partnerów społecznych wchodzących w skład Rady Pomocy Społecznej przy Ministrze Pracy i Polityki Społecznej.

Przypominamy, że w wyniku nowelizacji ustawy o pomocy społecznej zmieniono podstawę naliczania świadczeń dla rodzin zastępczych. Zamiast kwoty bazowej, o której mowa w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (aktualnie 1540 zł) stosuje się jako podstawę kwotę niższą, wynoszącą od 1.06.2000 r. (po ostatniej waloryzacji) 1387 zł.

NSZZ „Solidarność” sprzeciwia się szukaniu oszczędności budżetowych kosztem dzieci oraz rodzin najuboższych żyjących w trudnych warunkach ekonomicznych. Takie działanie sprzeczne jest z deklarowaną polityką prorodzinną. Może w efekcie doprowadzić do zmniejszenia ilości rodzin zastępczych, co oprócz trudnych do oszacowania strat moralnych odbije się także na budżecie państwa, miejsca w domach dziecka są bowiem trzy-, czterokrotnie droższe.

 Początek strony

 

  

Posiedzenie z dn. 10.07.2000

Decyzja Prezydium KK nr 104/2000

ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. przeznaczenia środków Funduszu Pracy na dokończenie inwestycji dla powiatowych urzędów pracy

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” opiniuje negatywnie projekt rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 czerwca 2000 r. ws. przeznaczenia środków Funduszu Pracy na dokończenie inwestycji realizowanych dla potrzeb powiatowych urzędów pracy rozpoczętych przed dniem 1 stycznia 2000 r.

Uzasadnienie opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. przeznaczenia środków Funduszu Pracy na dokończenie inwestycji dla powiatowych urzędów pracy

Ustawa budżetowa na rok 2000 przewidziała wydatki na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu w kwocie 1.077,276 zł. Jak wynika z niżej podanej tabelki wydatki na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu w Funduszu Pracy były z roku na rok mniejsze.

 

1997

1998

1999

2000 (plan)

ogółem (w tys. zł)

1.307,4

1.385,4

1.266,4

1.077,3

(w %)

25,5

20,9

19,2

 

Jest to zaskakujące, nielogiczne i niezrozumiałe ograniczenie w latach 1998 - 2000 wydatków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu przy tak wysokim bezrobociu rejestrowanym.

Na ten fakt zwracały wielokrotnie uwagę zarówno Najwyższa Izba Kontroli, sejmowa komisja polityki społecznej, Naczelna Rada Zatrudnienia, świat nauki i Prezydium Komisji Krajowej.

Jest to sprzeczne z deklaracjami rządu, którego wicepremier pełniący funkcję Ministra właściwego ds. pracy 25 maja br. na posiedzeniu Naczelnej Rady Zatrudnienia stwierdził m.in., że nie jest dążeniem rządu uszczuplanie środków przeznaczonych na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Także wnioski NIK w raportach za lata 1998 i 1999 zalecają uwzględnianie w planie Funduszu Pracy odpowiednich środków na aktywne programy w zakresie ograniczenia bezrobocia, stosownie do jego poziomu i struktury.

W posiadaniu Prezydium Komisji Krajowej jest pismo Prezesa KUP Grażyny Zielińskiej (dysponenta środkami Funduszu Pracy) informujące Związek o groźnym deficycie Funduszu Pracy, z którego wynika, że niezrealizowane są wydatki na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu planowane zgodnie z ustawą o zatrudnieniu i ustawą budżetową.

Według Prezydium KK podstawową przyczyną owego deficytu jest zmniejszenie dotacji do Funduszu Pracy, co widać niżej.

Początek strony

 

Dochody Funduszu Pracy w latach 1997 – 2000

 

1997

1998

1999

2000 (plan)

ogółem (w tys. zł)

7.010,5

5.119,4

5.481,3

5.966,5

dotacja (w tys. zł)

3.401,6

881,0

672,6

744,2

dotacja (w %)

48,5

17,2

12,2

 

Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (art. 57) przewiduje, że Prezes KUP nie może przesuwać środków Funduszu Pracy kosztem środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu. Przedłożony projekt Ministra Pracy spowoduje, że Najwyższa Izba Kontroli będzie miała podstawę do zakwestionowania tego aktu prawnego jako szkodliwego dla interesów bezrobotnych zainteresowanych programami pomocowymi.

Prezydium KK zakłada, że polityki aktywne dla utrzymania swej skuteczności będą musiały cechować się wzrostem nakładów na jedną osobę zarejestrowaną jako bezrobotną i nie może wyrazić zgody na kolejne obniżenie tych nakładów. Przypomina także, że wydatki FP na aktywne programy w przeliczeniu na jednego bezrobotnego w latach 1998-1999 zmniejszyły się z 682 zł do 467 zł. W rezultacie programami jest objęta mniejsza liczba osób.

Na brak środków na inwestycje oraz bieżące utrzymanie powiatowych urzędów pracy Prezydium KK zwracało uwagę znacznie wcześniej, m.in. przy debacie o przekazywaniu systemu urzędów pracy samorządom terytorialnym zastrzegając, że nie wyrazi zgody na inwestycje samorządowe kosztem osób bezrobotnych. Dziwić też może fakt, że wiele tych inwestycji rozpoczęto w roku 1997 i do dziś nie zakończono.

Prezydium KK nie kwestionując potrzeb dokończenia inwestycji uważa, że środki na ten cel winny pochodzić z ogólnej rezerwy rządowej, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy budżetowej państwa na rok 2000 oraz ze środków zainteresowanych samorządów terytorialnych, a nie z Funduszu Pracy i na pewno nie ze środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu, które w chwili obecnej nie są realizowane.Początek strony

 

Posiedzenie z dn. 17.07.2000
Stanowisko Prezydium KK nr 106/2000

ws. zasiłków przedemerytalnych

W związku z wprowadzeniem z dniem 6 maja br. poselskiej zmiany art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 14 grudnia 1994 r. ograniczono dotychczasowe prawo pracowników do wyższego zasiłku przedemerytalnego. Podobnie, przyjęta następnie przez Ministra właściwego ds. pracy interpretacja działa niekorzystnie na sytuację zwalnianych pracowników.

Obecnie powiatowe urzędy pracy wydają decyzje o przyznaniu podwyższonego zasiłku przedemerytalnego jedynie w sytuacji zwolnień 100 pracowników przez jeden zakład pracy na terenie jednego powiatowego urzędu pracy.

Prezydium KK zwraca się do Ministra Właściwego ds. pracy o wydanie interpretacji korzystniejszej dla pracowników (w tym wypadku bez wymogu zwolnienia przez jeden zakład pracy).

Niezależnie od powyższego Prezydium KK zwraca się do Klubu Parlamentarnego AWS o nowelizację spornego artykułu ustawy o zatrudnieniu w duchu uchwały Nr 10 XI KZD (tak, aby pracownicy, którzy utracili pracę z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy i nabyli prawo do zasiłku przedemerytalnego, otrzymali zasiłek w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, bez względu na ilość zwalnianych pracowników).

Decyzja Prezydium KK nr 117/2000

ws. zbadania zgodności z konstytucją art. 6 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia wystąpić z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z przepisami konstytucyjnymi art. 6 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 82, poz. 518).Początek strony

 

Posiedzenie z dn. 8.05.2000

Decyzja Prezydium KK nr 53/2000

dot. opinii o projekcie rozporządzenia RM ws. szczegółowych
zasad wyceny aktywów i zobowiązań funduszy emerytalnych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” opiniuje pozytywnie projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wyceny aktywów i zobowiązań funduszy emerytalnych, a w szczególności metody wyceny bonów skarbowych. Konieczna jest zmiana dotychczasowej regulacji, według której papiery tego rodzaju wyceniane są po cenie nabycia w każdym dniu wyceny, ponieważ tak jak wspomniano w uzasadnieniu powyższy sposób wyceny nie jest zgodny z praktyką rynkową i nie ma sensu ekonomicznego. Jest on krzywdzący w stosunku do członków funduszy emerytalnych, gdyż pozwala na realizację zysku dopiero w momencie sprzedaży przez fundusz bonów skarbowych.

Ponadto obecna regulacja nie pozwala na przejrzyste przedstawienie uzyskiwanego przez fundusze emerytalne miesięcznego dochodu. Nowa regulacja przyczyni się do pozytywnej zmiany zaistniałej sytuacji. Jednakże zapis „papiery wartościowe dopuszczone do publicznego obrotu, lecz nie notowane na rynku regulowanym, są wyceniane według ostatniej ceny nabycia na rynku pierwotnym lub w pierwszej ofercie publicznej, a w przypadku gdy zostały określone różne ceny dla nabywców – według średniej ceny nabycia ważonej wolumenem nabytych przez fundusz emerytalny papierów wartościowych danej emisji, z zastrzeżeniem, że papiery wartościowe nabyte z dyskontem lub premią są wyceniane metodą liniowej amortyzacji dyskonta lub premii oraz że w przypadku papierów wartościowych, do których ceny są doliczane odsetki, ich wartość powiększa się o odsetki należne na dzień wyceny” jest nieczytelny.

Proponujemy dokonanie zmiany w zapisie na bardziej przejrzysty, a mianowicie „papiery wartościowe dopuszczone do publicznego obrotu, lecz nie notowane na rynku regulowanym, są wyceniane według ceny nabycia, a w przypadku gdy zostały określone różne ceny dla nabywców – według średniej ceny nabycia ważonej wolumenem nabytych przez fundusz emerytalny papierów wartościowych danej emisji, z zastrzeżeniem, że papiery wartościowe nabyte z dyskontem lub premią są wyceniane metodą liniowej amortyzacji dyskonta lub premii oraz że w przypadku papierów wartościowych, do których ceny są doliczane odsetki, ich wartość powiększa się o odsetki należne na dzień wyceny”.Początek strony

 

Stanowisko Prezydium KK nr 54/2000

ws. wzmocnienia instytucji rynku pracy

Od 1998 roku notuje się w Polsce słabszy wzrost gospodarczy oraz związany z tym spadek zatrudnienia i wzrost bezrobocia rejestrowanego. W rezultacie bez pracy znajduje się około 730 tys. bezrobotnej młodzieży w wieku 18 – 24 lat (31% ogółu zarejestrowanych bezrobotnych), około 908 tys. bezrobotnych długotrwałych (około 40% ogółu), ponad 1 milion bezrobotnych mieszkańców wsi (około 46%), ponad 1.300 tys. bezrobotnych kobiet (około 56,6%) oraz ponad 1.795 tys. bezrobotnych bez prawa do zasiłku (około 76,4%). Stopa bezrobocia w końcu 1999 roku osiągnęła 13% przy ogólnej liczbie 2.528 tys. zarejestrowanych bezrobotnych. W tej liczbie około 70% bezrobotnych nie posiada kwalifikacji zawodowych. Od 1997 roku do chwili obecnej notuje się znaczący spadek liczby ofert pracy zgłaszanych przez pracodawców do powiatowych urzędów pracy: z 915,8 tys. w 1997 roku do 680,7 tys. w 1999.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” ciągle zwracała uwagę na zagrożenia na polskim rynku pracy uważając, że rozwiązaniem rokującym szansę na poprawę tej sytuacji musi stać się interwencjonizm państwowy: poprzez rządowe i samorządowe programy ożywienia gospodarczego (m.in. politykę przemysłową i regionalną), ochronę polskiej przedsiębiorczości, rolnictwa i nauki, promocję eksportu, wsparcie finansowe małych i średnich przedsiębiorstw oraz wzmocnienie instytucji działających na rynku pracy (takich jak rządowa administracja pracy, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Agencja Rozwoju Przemysłu S.A., lokalne agencje rozwoju, fundusze poręczeniowe itp.).

Niestety, rządową administrację pracy zlikwidowano, zadania państwa przekazano samorządom, nie zapewniając jednocześnie środków na zagwarantowanie podstawowych usług na rynku pracy. Fundusz Pracy - podstawowy instrument ekonomiczny łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji osób pozostających bez pracy - jest z każdym rokiem mniejszy i słabszy: dotacja budżetowa do niego za lata 1997-99 zmniejszyła się z 682,32 zł na bezrobotnego do 467,04 zł, a deficyt środków w Funduszu Pracy sięga aktualnie kwoty 600 mln zł. Wydatki Funduszu na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu spadły z poziomu 25,5% (1997 r.) do poziomu 22,9% (1999 r.). Ponadto jest już oczywiste, że wprowadzony w roku 2000 system algorytmicznego zasilania powiatów pogorszy znacząco wszystkie wyżej wskazane relacje.

Komisja Krajowa w swoich opiniach ostrzegała, że może zabraknąć środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu w roku 2000 z powodu niedoszacowania liczby bezrobotnych. Okazuje się, że w tym roku może zabraknąć środków Funduszu Pracy na wypłatę zasiłków dla bezrobotnych oraz zasiłków i świadczeń przedemerytalnych, a już dziś w powiatach nie ma środków na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu.

Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej w tej sytuacji Minister właściwy ds. pracy winien uzyskać brakujące środki dla Funduszu Pracy z rezerwy rządowej, z oszczędności z tytułu obsługi zadłużenia zagranicznego i krajowego lub z podniesionej składki pracodawców (z 2,45 do 2,60% podstawy wymiaru składki) albo z rezerwy budżetowej Ministerstwa Finansów.

Należy też lepiej wykorzystywać Urzędy Skarbowe do kontroli prawidłowości egzekwowania należnych podatków.

Prezydium KK proponuje również następujące działania:

·         zmianę w trybie pilnym przepisów prawnych tak, aby zwolnić urzędy pracy z opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne za osoby zarejestrowane jako bezrobotne,

·         ograniczenie robót publicznych, gdyż środki na nie przeznaczone okazują się najmniej efektywnie wykorzystane wśród aktywnych form pomocy,

·         przekazanie wojewodom wydziałów kontroli pracy nielegalnej,

·         pilne dokapitalizowanie Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. w celu restrukturyzacji branż przemysłu obronnego, hutniczego i górniczego połączonej z wypłacaniem odpraw pracowniczych,

·         zastąpienie w bieżącym roku algorytmicznego zasilania powiatów z Funduszu Pracy przez kontraktowanie zadań.

Prezydium KK uznaje natomiast za szkodliwe dla pracowników i osób bezrobotnych wszelkie propozycje Ministra Finansów zaostrzenia przepisów w zakresie uzyskiwania zasiłków dla bezrobotnych, zasiłków i świadczeń przedemerytalnych oraz ograniczenia ich wysokości. Równie szkodliwy jest powrót do propozycji połączenia Funduszu Pracy z Funduszem Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W sytuacji tak dużego bezrobocia rejestrowanego i równie wielkiego nierejestrowanego należy wzmacniać instytucje rynku pracy, a nie je osłabiać.

Decyzja Prezydium KK nr 55/2000

ws. opinii o projekcie ustawy o Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” po raz kolejny podkreśla, że ustawowe uregulowanie istnienia oraz zasad i celów działania Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych jest bardzo ważne i pilne.

Równocześnie Prezydium KK wnosi szczegółowe uwagi do rządowego projektu ustawy o Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych oraz o zmianie niektórych ustaw, od uwzględnienia,  których uzależnia swoją pozytywną opinię:

1. Ad art. 1.1

 proponujemy dodać, zamieniając kropkę na przecinek:

stanowiąc organ konsultacyjno-decyzyjny w procesie podejmowania przez rząd decyzji ws. kształtowania polityki społeczno-gospodarczej państwa i jej realizacji”.

2. Ad art. 2.2

 proponujemy zamienić wyraz „Celem ...” na wyraz „Ideą...”.

Ad art. 10

 

w ustępie 1 należy dopisać, że do uprawnień Komisji należą także:

a) opiniowanie założeń projektu ustawy budżetowej,

określanie wskaźnika waloryzacji rent i emerytur.

należy dopisać jako ustęp 3, że decyzje o wprowadzeniu danej sprawy pod obrady Komisji podejmuje prezydium Komisji.

4. Ad art. 11.2.2

punkt ten winien być tak sformułowany, by nie ograniczał uprawnień związków zawodowych do zawierania układów zbiorowych bez „pośrednictwa” Komisji.

5. Ad art. 18.1

należy skreślić zdanie: „Nie dotyczy to założeń i projektu ustawy budżetowej”.

6. Ponadto należy dodać artykuł, który umożliwi ustawowe powołanie komisji wojewódzkich, odwzorowujących skład i kompetencje określone dla szczebla krajowego. Oczywiste jest, że reprezentantami stron w takich komisjach będą odpowiednio przedstawiciele szczebla wojewódzkiego ustawowych członków Komisji.

Początek strony

 

 

Komunikat

9 maja 2000 r. w Gdańsku odbyło się posiedzenie prezydium
Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność"

Prezydium KK pozytywnie zaopiniowało projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wyceny aktywów i zobowiązań funduszy emerytalnych, a w szczególności metody wyceny bonów skarbowych. W stanowisku w sprawie wzmocnienia instytucji rynku pracy prezydium zwróciło między innymi uwagę na to, że minister właściwy dla spraw przeciwdziałania bezrobociu powinien pozyskać środki dla Funduszu pracy wariantowo z rezerwy rządowej, z oszczędności z zadłużenia zagranicznego i krajowego, z podniesionej składki pracodawców bądź z rezerwy budżetowej Ministerstwa Finansów. Ponadto m.in. urzędy pracy powinny być zwolnione z opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne osób zarejestrowanych jako bezrobotne. Zgłoszono również uwagi do projektu ustawy o Komisji Trójstronnej do spraw Społeczno-Gospodarczych.

Prezydium zapoznało się z sytuacją pracowników Zakładów Przemysłu Cukierniczego ,,Hanka" Zakład nr 3 ,,Kujawianka", strajkujących już od trzech tygodni. Prezydium postanowiło zaangażować się w działania mające na celu skuteczne i szybkie zakończenie strajku.

Omówiono projekt porządku obrad najbliższego posiedzenia Komisji Krajowej, w tym: przygotowania do XII Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ "Solidarność".

Ponadto postanowiono, że 5 czerwca obrady prezydium KK odbędą się w Warszawie. Omawiano również sprawy związane z funkcjonowaniem ,,Tygodnika Solidarność".Początek strony

 

Posiedzenie z dn. 15.05.2000 r.

Decyzja Prezydium KK nr 59/2000

ws. opinii o Narodowym Planie Działań na Rzecz Zatrudnienia na lata 2000 – 2001

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uważa, że Narodowy Plan Działań na Rzecz Zatrudnienia na lata 2000 – 2001 należy ocenić w kontekście dotychczasowych działań kolejnych rządów RP.

Priorytety wyznaczone w „Programie promowania produktywnego zatrudnienia i zwalczania bezrobocia” w roku 1998, takie jak wzmocnienie polityki prozatrudnieniowej państwa, przyspieszenie reformy systemu edukacji, rozwój obszarów wiejskich, wzmocnienie polityki rozwoju regionalnego, wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw, rozwój budow­nictwa mieszkaniowego, instytucjonalne wzmocnienie rynku pracy nie znalazły odzwierciedlenia w ustawach budżeto­wych w latach 1998-2000 i w efekcie nie przyniosły zwiększenia zatrudnienia.

Nowa strategia polityki społecznej zapowiedziana przez wicepremiera Longina Komołowskiego na XI KZD NSZZ „Solidarność” w grudniu 1999 r. i wyrażona m.in. w Narodowej Strategii Wzrostu Zatrudnienia i Rozwoju Zasobów Ludzkich 2000 – 2006 również nie pozwoli na radykalne zmniejszenie wysokiego bezrobocia rejestrowanego (nie ma nowych miejsc pracy dla wyżu demograficznego, nie ma środków w Funduszu Pracy na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu), nie przyczyni się do restrukturyzacji polskiego rolnictwa i wsi oraz dokończenia restrukturyzacji sektorowej i branżowej.

Polityka zatrudnienia jest w zasadniczym stopniu kształtowana przez politykę rozwoju gospodarczego. W gospodarce tworzone są miejsca pracy, zwłaszcza w sektorach będących motorem jej rozwoju. Ponieważ nie ma wystarczających działań rządu wspomagających szybszy wzrost gospodarczy, nie należy spodziewać się większej ilości ofert pracy. W rezultacie Strategia nie usuwa groźby trwałej marginalizacji społecznej grup wykluczonych ze względu na brak pracy. Nie zapobiega także groźbie utrwalania się różnic regionalnych, ponieważ nie odpowiada na zasadnicze pytania: gdzie, jak i za co pracodawcy, samorządy terytorialne i państwo mogą tworzyć nowe miejsca pracy.

Narodowy Plan Działań na Rzecz Zatrudnienia na lata 2000 – 2001 daje niepełny obraz zamierzeń państwa, ograniczony tylko do aspektu małych i średnich przedsiębiorstw. Tymczasem dla oceny Planu dotyczącego rozwoju zasobów ludzkich konieczna jest analiza przyczyn likwidacji miejsc pracy i bilans ich tworzenia w całej gospodarce kraju.

Zasadnicze zastrzeżenia budzi sposób przygotowania przedstawionego do oceny Narodowego Planu Działań. W części szczegółowej, zawierającej wytyczne i zadania do realizacji, większość zadań cząstkowych sprowadza się do wykonania analiz stanu obecnego, przygotowania ekspertyz, opracowania modelu przyszłych rozwiązań, standardów działań itp. Są to prace koncepcyjne, których podstawową wadą jest odległy termin realizacji; w wielu wypadkach brak źródła finansowania, w wyniku czego planowane działania praktycznie mogą się okazać chybione, tak merytorycznie jak i politycznie. Proponowane zadania i zamierzenia Planu mają więc charakter korekcyjny wobec strategii i polityki gospodarczej, a niektóre wręcz są nie do przyjęcia przez środowiska pracownicze (jak np. propozycje zróżnicowania płacy minimalnej, zaostrzenia przepisów ws. zasiłków dla bezrobotnych czy zasiłków przedemerytalnych, redukcji kosztów odpraw).

Tak Strategia jak i Plan szukają oszczędności w dochodach pracowniczych zamiast wprowadzać działania makrogospodarcze, w tym fiskalne, w celu wzmocnienia budżetu państwa i budżetów zakładów pracy.Początek strony

 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia
poniżej następujące uwagi do części szczegółowej Planu:

 Rozdział I. Zwiększenie szans zatrudnienia.

Zadanie 1. Wzmocnienie instytucjonalnej obsługi rynku pracy.

Potrzebą chwili jest:

·         przywrócenie rządowej administracji specjalnej pracy, w tym jej kompetencji do kontroli nielegalnego zatrudnienia,

·         objęcie systemem informatycznym PULS całego obszaru kraju w roku bieżącym,

·         wprowadzenie podstawowych standardów rynku pracy w całym kraju (ze szczególnym wzmocnieniem pośrednictwa pracy),

·         odciążenie urzędów pracy od zadań niezwiązanych z działaniami prozatrudnieniowymi,

·         włączenie rządowej administracji specjalnej pracy w międzynarodowy system informatyczny EURES,

·         zwiększenie środków dla Krajowego Urzędu Pracy na programy aktywnego przeciwdziałania bezrobociu, w tym szczególnie na szkolenia, pożyczki i na zatrudnianie absolwentów.

Zadanie 5. Poprawa skuteczności programów rynku pracy.

Niezbędne jest:

·         zwiększenie środków Funduszu Pracy tak, aby aktywnymi formami przeciwdziałania bezrobociu objąć o 100% więcej bezrobotnych ogółem,

·         likwidacja algorytmicznego systemu zasilania powiatowych urzędów pracy środkami Funduszu Pracy.

Zadanie 6. Rekonstrukcja sposobu ustalania płacy minimalnej w kierunku jej zróżnicowania i związania jej wyso­kości z sytuacją na rynku pracy.

Prezydium KK nie wyraża zgody na realizację tego zadania bez rzetelnych badań. Poziom płacy najniższej w Polsce jest już tak niski, że rodzi się pytanie, czy można w ogóle mniej płacić?

Przyjęcie do realizacji tego zadania doprowadzi do dalszego zubożenia ludności w powiatach szczególnie zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym. Proponujemy zamiast tego w tych powiatach wprowadzić dopłaty dla pracodawców, którzy zatrudnią nowych pracowników (bez zwalniania pracowników dotychczas zatrudnianych). Ponadto zamierzenia dotyczące redukcji płacy minimalnej są sprzeczne ze standardami Unii Europejskiej.

Zadanie 7. Zwiększenie motywacji do podejmowania zatrudnienia - wprowadzenie zasiłku dla poszukujących pracy zamiast zasiłku dla bezrobotnych.

Prezydium KK nie zgadza się na realizację tego zadania w części zawierającej propozycję zaostrzenia przepisów uprawniających pracowników do zasiłków i świadczeń przedemerytalnych. Propozycje te mają charakter wyłącznie fiskalny, dlatego jest mało prawdopodobne, aby wpłynęły na ograniczenie bezrobocia w tej grupie ryzyka. Realizacja propozycji zahamuje proces restrukturyzacji branż i poszczególnych zakładów.

Zadanie 8. Wprowadzenie systemu ubezpieczeń od ryzyka bezrobocia.

Prezydium KK nie wyraża zgody na dalsze odsuwanie w czasie (do 2006 r.) wdrożenia obowiązkowego systemu ubezpieczenia od ryzyka bezrobocia.

Zadania 9, 10, 11. Wspomaganie zasady partnerstwa.

Prezydium KK podkreśla znaczenie wdrażania systemu zachęt finansowych dla pracodawców organizujących praktyczną naukę zawodu, zamiar wzmocnienia roli powiatowych rad zatrudnienia w zakresie oceny lokalnej polityki oświatowej i propozycje wprowadzenia ustaw dotyczących działalności organizacji społecznych na rzecz ograniczenia bezrobocia, w tym instytucji wolontariatu.

Zadania 12 i 13. Stworzenie elastycznego i efektywnego systemu edukacji dorosłych.

Prezydium KK uważa za niedopuszczalne przedłużenie do roku 2006 prac nad utworzeniem modelu kształcenia ustawicznego. W obecnej chwili niezbędne jest szybkie wprowadzenie specjalnych uregulowań bankowych, umożliwiających udzielanie kredytów, pożyczek i stypendiów na potrzeby szkoleniowe dla pracowników i bezrobotnych z niskimi dochodami.

Zadania 14-20. Łagodzenie okresu przejścia od szkoły do pracy.

Prezydium KK uznaje za zasadne skrócenie terminów realizacji w zakresie rozwoju bazy szkoleniowej, informacyjnej, sprzętu, kadry i szkoleń, także dla osób niepełnosprawnych.

Rozdział II. Rozwój przedsiębiorczości.

Zadanie 21. Ograniczenie obciążeń i barier administracyjnych utrudniających rozwój małych i średnich przedsię­biorstw.

Prezydium KK nie wyraża zgody na liberalizację Kodeksu pracy i rozporządzeń wykonawczych, w szczególności dotyczących ograniczania standardów BHP, które i tak są często nieprzestrzegane, co potwierdzają coroczne raporty PIP oraz wyroki sądów pracy.

Małym i średnim przedsiębiorstwom do rozwoju bardziej konieczne jest wsparcie przez rządowe programy inwe­stycyjne, ułatwienie dostępu do zagranicznych rynków zbytu lub zabezpieczenie taniego kredytu.

Zadania 22 – 26. Rozwój przedsiębiorczości.

Terminy realizacji wielu zadań mogących aktualnie wesprzeć małe i średnie przedsiębiorstwa są zbyt odległe.

Zadania 27 i 28. Modyfikacja systemu podatkowego.

Ewentualne ulgi i inne zachęty promujące inwestycje winne dotyczyć wyłącznie pracodawców otwierających nowe zakłady pracy, tworzących nowe miejsca pracy oraz szkolących pracowników.

Rozdział III. Adaptacja.

Zadania 29 – 30. Rozwój dialogu społecznego, wspieranie procesów restrukturyzacji zatrudnienia poprzez dialog społeczny.

Realizacja tego zadania wymaga znaczącego zwiększenia środków finansowych Funduszu Pracy,

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, PFRON oraz Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. i Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, szczególnie na sektorowe, branżowe oraz związane z reformą kraju restrukturyzacje, łącznie z systemem osłon i pakietów socjalnych dla pracowników zwalnianych w ramach restrukturyzacji. W projekcie Planu brak źródeł finansowania tych zadań.

Zadanie 31. Zaprojektowanie i wdrożenie rozwiązań prawnych poprawiających elastyczność pracy.

W Polsce trzeba wpierw zapewnić minimum bezpieczeństwa socjalnego pracownikom, przeprowadzić rzetelne badania empiryczne, które wykażą, czy system ochrony trwałości stosunku pracy jest nadmiernym obciążeniem pracodawców i dopiero wtedy można dyskutować o propozycjach pracy elastycznej.

W obecnej sytuacji łamania prawa pracy wobec pracowników Prezydium KK nie wyraża zgody na wprowadzenie pod „płaszczykiem” elastyczności pracy niekorzystnych rozwiązań dla pracobiorców.

Zadanie 32. Zbudowanie systemu zachęt do podnoszenia, zmiany kwalifikacji osób pracujących.

Zadanie to jest zbieżne z postulatem Związku utworzenia Krajowego Funduszu Szkoleniowego zarządzanego przez pracodawców i związkowców i zasługuje na poparcie.

Rozdział IV. Równość szans.

Zadania 33 – 37.

Oprócz słusznych zadań prowadzących do zwiększenia zatrudnienia kobiet, szczególnie na wsi i w małych miastach rząd winien równolegle przedłożyć dodatkowe rozwiązania, jak np. wyższe zasiłki rodzinne i pielęgnacyjne dla kobiet niechcących zatrudniać się, a sprawujących opiekę nad dziećmi. Ponadto pożyteczne byłoby stosowanie we wszystkich programach szkoleniowych zasady pomocy pakietowej dla kobiet pracujących lub uzupełniających wykształcenie, co wymaga zwiększenia środków Funduszu Pracy i Krajowego Urzędu Pracy w roku 2001 i latach następnych.

***

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” uważa, że Narodowy Plan Działań winien być poddany szerokiej debacie publicznej z udziałem przedstawicieli rządu, samorządu terytorialnego, pracodawców oraz pracobiorców i organizacji pozarządowych zajmujących się polityką zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu w wersji okrojonej o zadania 1, 6, 7, 21, 31. NSZZ „Solidarność” nie wyrazi zgody na uszczuplenie praw pracowniczych wywalczonych w Polsce oraz spre­cyzowanych przez MOP, co m.in. zakłada Plan Działań, wbrew idei Strategii, która miała przysporzyć nowych miejsc pracy, a nie uderzać w pracowników i bezrobotnych.Początek strony

 

Decyzja Prezydium KK nr 56/2000

ws. kandydata na członka RN PFRON

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia delegować Jadwigę Wcisło jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Komunikat

15 maja 2000 r. w Gdańsku odbyło się posiedzenie prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”.

Opiniując projekt Narodowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia na lata 2000-2001 prezydium KK stwierdziło między innymi, że nie odpowiada on na zasadnicze pytanie, gdzie, jak i za co pracodawcy, samorządy terytorialne i państwo mogą tworzyć nowe miejsca pracy. Podkreślono również, iż NSZZ „Solidarność” nie wyrazi zgody na uszczu­plenie praw pracowniczych, co zakłada Plan, uznając, że jest to sprzeczne z ideą Narodowej Strategii Wzrostu Zatrudnienia i Rozwoju Zasobów Ludzkich 2000-2006, która miała przysporzyć nowych miejsc pracy.

W związku ze zbliżającą się Sesją Specjalną ONZ „Genewa 200” na temat Światowego Szczytu Rozwoju Społecznego, wystosowano list do wicepremiera Longina Komołowskiego z apelem o poparcie Zobowiązań Kopenhaskich oraz Deklaracji Podstawowych Praw i Zasad w Pracy MOP i jej Uzupełnienia.

Prezydium omówiło projekt porządku obrad Komisji Krajowej, które odbędą się 16 maja w Gdańsku. Będzie wówczas mowa między innymi o przygotowaniach do Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność”, udziale związku w kampanii Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych na rzecz podstawowych praw pracowniczych, zmianie zasięgu działania regionów: Gdańskiego i Słupskiego, pracach nad porozumieniem na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy i ograniczenia bezrobocia.

Postanowiono delegować Jadwigę Wcisło jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Omówiono również sprawy finansowe Komisji Krajowej

Kajus Augustyniak - rzecznik prasowy KK

Początek strony

 

Posiedzenie z dn. 30.05.2000

 Decyzja Prezydium KK nr 64/2000

ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. placówek opiekuńczo-wychowawczych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje regulacje zawarte w projekcie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.4.2000 r. w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych.

W załączeniu przesyłamy szczegółowe uwagi opracowane przez Krajową Sekcję Pracowników Pomocy Społecznej NSZZ „Solidarność” z prośbą o ich pozytywne rozpatrzenie.

Załącznik do decyzji Prezydium KK nr 64/ 2000
ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. placówek opiekuńczo-wychowawczych

1)      par. 3, pkt 5

Należy określić i doprecyzować, jakie przeciwwskazania mogą uniemożliwić przebywanie w placówce dzieciom niepełnosprawnym. Wyjaśnić należy również czy projektodawca rozumie przez to konkretne dysfunkcje lub rodzaje schorzeń uniemożliwiające pobyt, czy wymaga przystosowania placówki do potrzeb dzieci niepełnosprawnych.
 

2)      par. 4, ust. 2, pkt c

Należy doprecyzować, czy kształcenie dziecka w placówce interwencyjnej ma się odbywać na miejscu w placówce, czy w szkole publicznej.
 

3)      par. 4, ust. 2, pkt e

Proponujemy zapis: utrzymuje kontakt z rodziną i współpracuje z nią.
 

4)      par. 4, ust. 3, pkt c

Należy wyjaśnić, o jaką rodzinę chodzi (biologiczną, adopcyjną) i co należy rozumieć przez określenie rzeczywiste usamodzielnienie się.

5)      par. 5, ust. 1, pkt d

Należy dokładniej wyjaśnić, na czym ma polegać w praktyce wspieranie dziecka w przygotowaniu do samodzielnego życia.
 

6)      par. 6, ust. 1, pkt 1

Należy ustalić, co rozumie się pod pojęciem odpowiedni organ powiatu, czy chodzi o zarząd, czy o radę powiatu.
 

7)      par. 9, ust. 1

Proponujemy zapis: „Placówką opiekuńczo-wychowawczą, o której mowa w par. 3 ust. 1 pkt 2-5 kieruje dyrektor powołany w drodze konkursu przez starostę lub organ prowadzący”.

8)      par. 13, ust. 3

Placówka wsparcia dziennego pracuje przez cały rok minimum 4 godziny dziennie. Należy uściślić, czy dotyczy to także dni ustawowo wolnych od pracy, niedziel i świąt.

9)      par. 15, ust. 5

Proponujemy dodać na końcu zdania: „i ośrodkiem adopcyjnym”.
 

10)   par. 16, ust. 6

Należy wyjaśnić, co oznacza pojęcie usamodzielnienia się dziecka. Czy chodzi o osiągnięcie określonego wieku, ukończenie szkoły, rozpoczęcie pracy, czy o zakończenie procesu socjalizacyjnego.
 

11)   par. 19, pkt 1

Należy wyjaśnić, o jakie specjalności konkretnie chodzi. Czy na stanowisku wychowawcy może być zatrudniony polonista, matematyk lub fizyk.
 

12)   par. 27 ust. 2

Przepis wyłącza przyjęcie przez placówki, w celu zapewnienia natychmiastowej opieki dzieci w wieku od 13 do 18 lat. Należy wyjaśnić, w jakich placówkach można umieścić dzieci w tym przedziale wiekowym w przypadkach nagłych.
 

13)   par. 31 ust. 2

Proponujemy dodać:

a.         w przypadku, gdy rodzice lub osoby zobowiązane do alimentacji są w trudnej sytuacji material­nej, starosta zwalnia ich od pokrywania kosztów dowiezienia;

b.         jeżeli występują trudności w wyegzekwowaniu opłaty od rodziców lub osób zobowiązanych do ali­mentacji starosta odstępuje od żądania zwrotu kosztów dowiezienia.

Decyzja Prezydium KK nr 65/2000

ws. opinii o projekcie ustawy MPiPS o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" wnosi o uwzględnienie następujących uwag do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 11.05.2000 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i niektórych innych ustaw:

1.       Negatywnie opiniujemy proponowane brzmienie art. 39 ust 4, zgodnie, z którym ZUS ma przekazywać na rachunek ubezpieczonego w wylosowanym otwartym funduszu emerytalnym tylko nominalną wartość składki. Jednocześnie proponuje się niekorzystną dla ubezpieczonego zmianę terminu dokonywania losowania, z kwartalnego na roczny, co oznacza, że kwota składki przekazana do II filaru nie będzie ani waloryzowana, ani kapitalizowana przez fundusz przez cały rok.

2.       Wprowadzenie obowiązku przesyłania przez płatnika składek imiennych raportów miesięcznych w formie dokumentu elektronicznego powinno być poprzedzone rozmowami z partnerami społecznymi, a w szczególności z pracodawcami. Należy przeanalizować wzrost kosztów pracy, szczególnie w odniesieniu do małych przedsiębiorstw i ustalić docelowy harmonogram wprowadzania tego obowiązku. Proponowane w projekcie terminy od 1 do 3 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie uważamy zdecydowanie za krótki. Zastrzeżenia budzi zwłaszcza nałożenie obowiązku przesyłania dokumentu elektronicznego na pracodawców zatrudniających do 5 pracowników oraz na tzw. firmy rodzinne.

3.       Zapis w art. 47a ust. 3 dotyczący wynagradzania płatnika składek za przekazywanie dokumentów w postaci elektronicz­nej wymaga doprecyzowania. Za dyskusyjne uważamy określenie wynagrodzenia proporcjonalnie do wysokości przekazywanych składek, gdyż koszt przekazu elektronicznego jest w miarę porównywalny dla „dużych płatników”, jak również dla firm niewielkich.

4.       Nie wyrażamy zgody na wykreślenie możliwości prowadzenia rehabilitacji osób pobierających rentę okresową (zmiana w art. 69 ust. 1 pkt 1). Naszym zdaniem, właśnie te osoby wymagają rehabilitacji. Określenie renta okresowa wskazuje bowiem, że ubezpieczony jest niezdolny do pracy tylko czasowo, a nie trwale.Początek strony

 

Decyzja Prezydium KK nr 66/2000

ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. zasad sprawowania nadzoru pedagogicznego (...) w placówkach opiekuńczo-wychowawczych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie zgłasza uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad sprawowania nadzoru pedagogicznego nad przestrzeganiem standardu wychowania i opieki w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Komunikat

30 maja 2000 r. w Gdańsku odbyło się posiedzenie prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”.

Prezydium zgłosiło kilka uwag do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Między innymi negatywnie zaopiniowano proponowany art. 39 ust. 4, zgodnie, z którym ZUS przekazywałby na rachunek ubezpieczonego w wylosowanym otwartym funduszu emerytalnym tylko nominalną wartość składki - bez waloryzacji za okres, w którym dana składka znajdowała się na rachunku ZUS. Ponadto zastrzeżenia prezydium budzi nałożenie obowiązku przesyłania imiennych raportów miesięcznych do ZUS w formie elektronicznej przez firmy małe i rodzinne. Prezydium nie wyraża też zgody na wykreślenie możliwości prowadzenia rehabilitacji osób pobierających rentę okresową, bowiem właśnie te osoby rehabilitacji potrzebują.

Omówiono sytuację na rynku pracy. Po wysłuchaniu informacji Jacka Smagowicza z obrad Naczelnej Rady Zatrudnienia prezydium KK wystąpiło do ministra pracy o zapewnienie środków z Funduszu Pracy na realizację wynegocjowanych z Krajowym Urzędem Pracy programów powiatowych w zakresie aktywnego przeciwdziałania bezrobociu.

Prezydium zaakceptowało projekty rozporządzeń MPiPS: w sprawie kwalifikacji osób wykonujących zadania w zakresie pomocy społecznej, w sprawie placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wyceny aktywów i zobowiązań funduszy emerytalnych.Początek strony

 

Posiedzenie z dn. 16.05.2000

Uchwała KK nr 17/2000

ws. realizacji stanowiska XI KZD dot. szkolnictwa wyższego

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” zobowiązuje posłów NSZZ „Solidarność” do wprowadzenia pod obrady Sejmu, jako projektu poselskiego, projektu ustawy „Prawo o szkolnictwie wyższym” opracowanego przez Krajową Sekcję Nauki NSZZ „Solidarność”.

Decyzja Prezydium KK Nr 125/99
ws. opinii o projekcie ustawy MPiPS o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej 
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie innych ustaw

 Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" wnosi następujące uwagi do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie innych ustaw.

    Prezydium KK opowiada się za zreformowaniem obecnego systemu ulg podatkowych dla zakładów pracy chronionej widząc w nim wiele luk i możliwości pozwalających nieuczciwym przedsiębiorcom wykorzystywać je ze szkodą dla budżetu państwa. We wcześniejszej decyzji nr 91/99 Prezydium KK domagało się przedstawienia takich rozwiązań, które z jednej strony likwidowałyby patologie, a z drugiej niosły realną pomoc najsłabszym. Naszym zdaniem, projekt ustawy spełnia jedynie pierwszy z tych warunków. System dotacyjny w kształcie zaproponowanym w projekcie ustawy może przyczynić się do zlikwidowania niepożądanych patologii. Nie uwzględnia on jednak kosztów rehabilitacji, leczenia, przystosowania miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, nie uwzględnia także społecznie akceptowanych form zachęt finansowych dla tych, którzy prowadzą zakłady pracy chronionej i zatrudniają osoby niepełnosprawne. Bez tej finansowej motywacji rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych przestanie istnieć, a osoby dotychczas zatrudnione będą zmuszone korzystać z opieki społecznej.

    Prezydium KK domaga się w dalszym ciągu przedstawienia kompleksowej, opartej na szczegółowych wyliczeniach, analizy skutków zmian systemu ulg podatkowych na system dotacyjny.Początek strony

Uwagi szczegółowe

do opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie innych ustaw (decyzja Prezydium KK NSZZ ,,Solidarność" nr 125/99)

Art.10: - Proponujemy pozostawienie dotychczasowego art. 10 ust. 1 pkt 3;

Art. 20a:

Proponujemy wprowadzenie dodatkowego ustępu zobowiązującego pracodawcę do objęcia zwalnianych pracowników osłonami socjalnymi;

Art. 21:

Proponujemy skreślić ust. 3 i 4; z wpłat na PFRON mogłyby być zwolnione państwowe i niepaństwowe szkoły wyższe i wyższe szkoły zawodowe, a także publiczne i niepubliczne szkoły pod warunkiem wprowadzenia wymogu osiągnięcia 1% wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych i uzyskania w wskaźnika osób niepełnosprawnych w wysokości 1% w relacji do ogółu uczniów, studentów lub słuchaczy studiów doktoranckich;

Art. 29:

Proponujemy dodanie w ust. 1 pkt 1 oraz w ust. 2 po wyrazie ,,znacznego" wyrazów ,,oraz umiarkowanego".

Art. 31::

W ust. 1 i ust. 2 proponujemy dodanie po wyrazie ,,kwartalne" wyrazu ,,zaliczkową" i odpowiednią nowelizację art. 31a;

Nie wyrażamy zgody na proponowane wysokości dotacji. Zaproponowane kwoty dotacji z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych są nie do przyjęcia, ponieważ powinny wyrównać szanse osobom niepełnosprawnym i zapewnić im miejsca pracy. Z naszego rozeznania przeprowadzonego w zakładach pracy chronionej wynika, że kwoty dotacji zaproponowane w ust. 1 pkt 1, 2 i 3 powinny ukształtować się na poziomie nie niższym niż 1100 zł, 900 zł, 600 zł odpowiednio na osobę ze znacznym, umiarkowanym i lekkim stopniem niepełnosprawności. Dokładne określenie kwot może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu wnikliwej analizy skutków proponowanych zmian.

W ust. 2 pkt 1 wyrazy ,,200 zł " proponujemy zastąpić wyrazami ,,400 zł";

W ust. 2 pkt 2 wyrazy ,,150 zł " proponujemy zastąpić wyrazami ,,300 zł".
 

Art. 33:

W ust. 4 proponujemy zastąpić wyraz ,,dofinansowaniem" wyrazem ,,finansowaniem";

W ust. 5 proponujemy wprowadzenie takiego rozwiązania, które umożliwiałoby w wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach niewykorzystane w ciągu roku środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wykorzystać w pierwszym półroczu następującym po upływie roku od ich wpływu na wyodrębniony rachunek funduszu;

Proponujemy zmienić brzmienie ust. 11 na następujące: ,,Dysponentem funduszu rehabilitacji jest pracodawca, który wraz z przewodniczącymi komisji zakładowych organizacji związkowych działających na terenie danego zakładu oraz z 4 przedstawicielami pracowników, wybranymi przez pracowników niepełnosprawnych, tworzy komisję podejmującą decyzje w sprawie podziału środków funduszu";

Proponujemy dopisać ust. 12 o brzmieniu: ,,Kontrola prawidłowości realizacji przepisów ust. 1-4 wykonywana jest przez właściwe terenowo urzędy skarbowe".

Art. 33a:

Proponujemy nadać inne brzmienie ust. 1: ,,Zadania wynikające z ustawy koordynuje Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, zwany dalej Pełnomocnikiem". Funkcja ta powinna być oddzielona od zadań pomocy społecznej.

Art. 34:

W ust. 1 po wyrazach ,,Prezes Rady Ministrów" proponujemy postawić kropkę, a pozostałe wyrazy skreślić;

W ust. 3 po wyrazach ,,Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych" proponujemy postawić kropkę, a pozostałe wyrazy skreślić;

Art. 43:

W ust. 5 proponujemy wprowadzić zastrzeżenie, iż skrócenie kadencji nie dotyczy obecnego składu Rady;

Art. 45:

- W ust. 4 po wyrazie ,,przez" proponujemy dodać ,,Radę Nadzorczą Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz";

Art. 47

W ust. 3 proponujemy sprecyzować przeznaczenie pozostałych 25% przychodów Funduszu;

Proponujemy dopisać ust. 9, który wyposażałby PFRON w funkcje kontrolne przestrzegania kryteriów przyznawania środków i ich właściwego wykorzystania;

Art. 56a

- Proponujemy zaostrzyć sankcje karne.

Ponadto w art. 7 projektu ustawy proponujemy zapisać, że ustawa wchodzi w życie 1 stycznia 2001 roku.

Początek strony

 

 

Decyzja Prezydium KK nr 126/99
w sprawie: opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS w sprawie zasad 
organizacji obsługi bibliotecznej w domach pomocy społecznej

        Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" pozytywnie opiniuje projekt rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie zasad organizacji obsługi bibliotecznej w domach pomocy społecznej oraz zasad współdziałania bibliotek publicznych w wykonywaniu tej obsługi pod warunkiem uwzględnienia proponowanych zmian w paragrafie 6:

 § 6. 1. Organizator może zawierać porozumienia z biblioteką publiczną lub biblioteką innej sieci:

    Porozumienie, o którym mowa w ust.1, określa w szczególności:

  1. formy obsługi bibliotecznej,
  2. sposoby prowadzenia i opracowywania księgozbioru,
  3. zasady uzupełniania zbiorów, zakupu książek, czasopism, materiałów audiowizualnych,
  4. korzystanie z tzw. kompletów ruchomych bibliotek publicznych.

 Tworzenie filii przez bibliotekę publiczną i zatrudnienie bibliotekarza z zewnątrz może być ze względu na koszty niemożliwe do zrealizowania przez dyrektorów domów pomocy społecznej. Proponowane przez nas zmiany umożliwiają znalezienie wśród pensjonariuszy osoby mogącej pełnić obowiązki bibliotekarza.

Początek strony

 

 

 Decyzja Prezydium KK nr 127/99
ws. opinii o projekcie rozporządzenia RM zmieniającego 
rozporządzenie ws. dodatków mieszkaniowych

   Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" negatywnie opiniuje projekt rozporządzenia Rady Ministrów zmieniającego rozporządzenie ws. dodatków mieszkaniowych.

    Przedstawiona propozycja zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 1999 r. ws. dodatków mieszkaniowych jest próbą zmniejszenia wysokości ryczałt będącego częścią dodatku mieszkaniowego.

    Prezydium KK uważa, że do konsultacji powinien być skierowany projekt ustawy o dodatkach mieszkaniowych wraz z kompletem aktów wykonawczych. Tak ważny problem jak zasady i tryb przyznawania, finansowania i wypłacania dodatków mieszkaniowych powinien zostać niezwłocznie uregulowany. Umożliwiłoby to samorządom przy opracowaniu swoich budżetów na rok 2000 korzystanie z nowych regulacji prawnych dotyczących ochrony lokatorów znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.

Początek strony

 

 

Decyzja Prezydium KK nr 128/99
ws. opinii o projekcie ustawy o pomocy państwa w zakładaniu
 i prowadzeniu domów socjalnych

 Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" zgłasza następujące uwagi do projektu ustawy Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 5.07.1999 r. o pomocy państwa w zakładaniu i prowadzeniu domów socjalnych.

 Z przepisów projektu ustawy oraz z jej uzasadnienia wynika, że konstrukcję ustawy oparto na generalnej zasadzie ,,równego i powszechnego dostępu wszystkich podmiotów do środków finansowych i form pomocy przewidzianych ustawą, w tym umożliwienie w jak najszerszym zakresie prowadzenia domów dla bezdomnych organizacjom pozarządowym". Taki zapis oraz brak w ustawie kryteriów przydziału środków finansowych sugeruje, ze każdy podmiot spełniający warunki ustawowe ubiegania się o pomoc ma taką pomoc finansową zagwarantowaną. Uważamy, że zaplanowana w ,,założeniach polityki mieszkaniowej państwa na lata 1999-2003" kwota 25 mln złotych na Socjalny Program Mieszkaniowy jest zbyt mała, aby myśleć o takich gwarancjach. Należy więc opracować w ustawie kryteria przydziału środków finansowych w przypadku zapotrzebowania większego niż kwoty zaplanowane na ten cel w ustawie budżetowej.

Celem ustawy (w myśl art. 75 ust. 1 Konstytucji RP) jest prowadzenie przez władze publiczne polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, a w szczególności do przeciwdziałania bezdomności i wspierania rozwoju budownictwa socjalnego. Jak przy takich założeniach należy więc traktować zapisy art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 4 i art. 11 ust. 4 projektu ustawy zobowiązujące prowadzącego domy socjalne do ,,umożliwienia korzystania z noclegowni, schroniska, pensjonatu osobom i rodzinom bezdomnym, nie posiadającym stałej pracy i nie zamierzającym ubiegać się o jej podjęcie w najbliższym okresie". Takie zapisy są naszym zdaniem sprzeczne z podstawową zasadą przeciwdziałania bezdomności i walki z ubóstwem, która polega na uzyskaniu przez bezdomnego samodzielności i przywrócenia zdolności do pełnienia określonych ról społecznych. Nie należy ustawowo akceptować niechęci bezdomnych do poszukiwania pracy.

Początek strony

 

 

 Uwagi szczegółowe
do opinii o projekcie ustawy o pomocy państwa w zakładaniu i prowadzeniu domów socjalnych (decyzja Prezydium KK nr 128/99)

Rozdział 3

Tytuł rozdziału odnosi się tylko do warunków technicznych natomiast w rozdziale omawia się również warunki, jakie musi spełniać osoba starająca się o pobyt w domu socjalnym oraz problem odpłatności za ten pobyt.

Art. 10 ust. 5 i art. 11 ust. 5
Zapisy dotyczące odpłatności za pobyt w schronisku lub pensjonacie socjalnym praktycznie nie są określone i mogą być stosowane dowolnie przez prowadzącego lokal socjalny pod warunkiem przekroczenia 8% dochodów osób korzystających z pobytu. Należy określić zasady odpłatności za pobyt w schronisku bądź pensjonacie socjalnym w regulaminie i zdefiniować pojęcie dochodu.

Art. 10 ust. 7 i art. 11 ust. 7
Zapis określający, że czas przebywania w schronisku lub pensjonacie socjalnym określa regulamin jest zapisem niejasnym i niespójnym z zapisami art. 21 ust. 1 i art. 25 ust. 1. należy przypomnieć także, że okres przebywania w schronisku lub pensjonacie socjalnym reguluje art. 10 ust. 1 art. 11 ust. 1

Art. 11 ust. 2 pkt 5
Należy zdefiniować dokładnie pojęcie ,,niezbędny personel".

Art. 19 ust. 2 pkt 1
Wyrazy ,,jest niekarany" zastąpić wyrazami ,,nie był karany".

Art. 22
Zapis całkowicie nieczytelny. Nie określono o jakie zmiany organizacyjne chodzi. Być może ten zapis miał dotyczyć zmian regulaminu.

Początek strony

 

 

STAN PRAC NAD NOWELIZACJĄ KODEKSU PRACY  (na dzień 24.07.2000 r.)  STAN PRAC NAD NOWELIZACJĄ KODEKSU PRACY  (na dzień 24.07.2000 r.)

Krótkie omówienie projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeksu pracy  Krótkie omówienie projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeksu pracy tzw. nowelizacja europejska
(tzw. nowelizacja europejska) – druk sejmowy nr 2013 

Posiedzenie z dnia 28 lipca 1999 r.

Decyzja Prezydium KK nr 120/99
ws. opinii o projekcie ustawy MPiPS o zmianie ustawy - Kodeks pracy

Prezydium KK NSZZ ,,Solidarność" pozytywnie opiniuje projekt ustawy Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o zmianie ustawy - Kodeks pracy dotyczącej nowelizacji działu XI ,,Układy zbiorowe pracy", podkreślając znaczenie kompromisu osiągniętego w zespole roboczym w ramach Komisji Trójstronnej.

Prezydium KK zgłasza jednak następujące, zasadniczej natury, zastrzeżenia i propozycje:

1. W art. 24125 postulujemy zmianę treści § 5 na poniższą:

,,Układ zakładowy zawierają wszystkie organizacje związkowe, które prowadziły rokowania nad tym układem, bądź uczestniczyły w rokowaniach pod warunkiem, że wśród nich są co najmniej:

2. W art. 24125a § 1 pkt 1 proponujemy skreślenie wyrazów: ,,pod warunkiem, że zrzesza ona 7% pracowników zatrudnianych u pracodawcy".

3. W art. 24125a § 1 proponujemy skreślenie punktu 2.

4. W art. 91 proponujemy dopisanie zdania: ,,Na wniosek pracownika i właściwej organizacji związkowej pracodawca potrąca składkę związkową".

Uzasadnienie opinii w załączeniu

Początek strony

 

 

Uzasadnienie opinii o projekcie ustawy MPiPS o zmianie ustawy
- Kodeks pracy,
(decyzja Prezydium KK nr 120/99)

    Analiza treści proponowanych zmian działu XI kodeksu pracy prowadzi do wniosku, iż podstawowym celem dokonywanej nowelizacji prawa o układach zbiorowych pracy jest wyeliminowanie lub naprawienie rozwiązań legislacyjnych, które - jak dowodzi praktyka ostatnich 5 lat - stanowiły istotną barierę w procesie negocjowania i zawierania układów zbiorowych, w szczególności zakładowych. W dotychczasowym stanie prawnym, ukształtowanym ustawą z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 547), przyjmuje się, iż układy zbiorowe pracy negocjowane są na dwóch poziomach: zakładowym i ponadzakładowym. Na obu poziomach prawo prowadzenia rokowań układowych przysługuje wszystkim organizacjom związkowym reprezentującym zainteresowanych pracowników. W przypadku braku porozumienia między związkami w przedmiocie zasad prowadzenia negocjacji w dalszym ciągu prowadzą je - na szczeblu ponadzakładowym reprezentatywne, a na szczeblu zakładowym większościowe (tzn. zrzeszające ponad 50% załogi) organizacje związkowe. Rozwiązanie powyższe, zwłaszcza w odniesieniu do poziomu zakładowego, stwarza bardzo często barierę uniemożliwiającą w ogóle zawarcie układu, a to z uwagi na niewysoki stopień uzwiązkowienia załóg, z rzadka jedynie przekraczający 50%. W konsekwencji przepisy kodeksu pracy w obecnym brzmieniu powodują, iż znaczna część pracodawców pozbawiona jest w ogóle swoich regulacji układowych.

    Ponadto wiele innych regulacji wymaga zmian bądź to z uwagi na zmiany ogólnosystemowe (np. art. 24111, art. 24114), bądź to ze względu na wadliwą lub niewłaściwą ich konstrukcję (np. art. 2417, 2418, 2419, 24118).

    Generalnie należy stwierdzić, że analizowany projekt w zasadzie spełnia postawione przed nim cele. Odzwierciedla on zarówno doświadczenia zdobyte w praktyce funkcjonowania układów pod rządem prawa z 1994 r., jak i - w większości - opinie i postulaty strony związkowej zgłaszane w trakcie spotkań konsultacyjno-negocjacyjnych. Zarówno bowiem zmiany w pojęciu reprezentatywności ponadzakładowej organizacji związkowej, zmiany w procedurze negocjacyjnej ponadzakładowego układu zbiorowego czy wreszcie wprowadzenie reprezentatywności na szczeblu zakładowym usprawnić powinny funkcjonowanie układów.

    Jednakże podnieść należy kilka krytycznych uwag pod adresem projektu. Oprócz ewidentnych omyłek techniczno-legislacyjnych (np. w art. 2419 § 4 - użycie słowa ,,oraz" zamiast ,,albo", w art. 24127 § 1 - chodzi o zawieszenie stosowania układu ponadzakładowego tylko w odniesieniu dla danego zakładu), które mogą być w łatwy sposób wyeliminowane przy redagowaniu wersji kierowanej do parlamentu, wskazać trzeba na kilka kwestii budzących poważniejsze wątpliwości. Chodzi tu o art. 25125 § 5 oraz 24125a § 1 pkt 1 i 2 w proponowanym brzmieniu.

    Pierwszy z projektowanych przepisów stanowi, że układ zakładowy zawierają wszystkie organizacje związkowe, które prowadziły rokowania nad tym układem, bądź te z nich, które wyrażą zgodę na jego zawarcie, pod warunkiem, że wśród nich jest co najmniej jedna zakładowa organizacja związkowa reprezentatywna w rozumieniu art. 24125a. Proponowana regulacja, w zestawieniu z kryteriami reprezentatywności zakładowej, spowodować może, iż stroną układu zakładowego staną się organizacje związkowe słabe bądź reprezentujące interesy bardzo wąskiej grupy pracowników danego zakładu, uległe wobec pracodawcy. Nierzadko silne organizacje o wysokiej reprezentatywności mogą być w końcowej fazie negocjacji wyeliminowane, jeśli tylko odmówią podpisania niekorzystnego dla pracowników układu. Zostaną one więc pozbawione wpływu na treść i losy tego porozumienia. Nie trzeba dodawać, że stan taki wpłynąć może niekorzystnie na realizowanie przez układy społecznie doniosłych funkcji (zamiast pogłębiania tzw. ,,pokoju społecznego" przyczynić się one mogą do destabilizacji zbiorowych stosunków pracy na terenie zakładu). Powyższej oceny nie jest w stanie zmienić także regulacja art. 2419 § 4, który umożliwia wstąpienie w prawa i obowiązki strony układu organizacjom reprezentatywnym, gdyż procedura negocjowania protokołów dodatkowych jest identyczna z rokowaniami w sprawie zawarcia samego układu.

    Drugie z podniesionych zastrzeżeń wiąże się z kryteriami reprezentatywności zakładowej. Chodzi tu po pierwsze o spełnianie warunku zrzeszania co najmniej 7% załogi przez zakładowe organizacje związkowe wchodzące w skład struktury ponadzakładowej reprezentatywnej w rozumieniu art. 24117 § 1 pkt 1 k.p. Wydaje się, iż samo wchodzenie w skład organizacji dużych, zrzeszających ponad 500 tys. pracowników stanowi wystarczającą podstawę do uznania tytułu prawnego do reprezentowania pracowników na poziomie zakładowym. Ogniwa zakładowe mają bowiem możność korzystania z całego instrumentarium środków organizacyjnych, technicznych, eksperckich i in., które są udziałem ich struktur nadrzędnych. Nie wydaje się więc uzasadnione dalsze warunkowanie reprezentatywności omawianych organizacji związkowych.

    Drugą kwestią jest przesłanka reprezentatywności wymieniona w pkt 2 w art. 24125a § 1. Przepis ten nada, o ile zostanie przyjęty, przymiot reprezentatywności zakładowej tym organizacjom, które wchodzą w skład struktur ponadzakładowych reprezentatywnych w rozumieniu art. 24117 § 1 pkt 2, jeśli tylko zrzeszają co najmniej 30% pracowników objętych zakresem statutowego działania. Propozycja powyższa nie zasługuje na aprobatę, gdyż odnosi reprezentatywność zakładową nie do całej załogi zakładu, lecz tylko do jej części. W gruncie rzeczy chodzi tu o przyznanie przymiotu reprezentatywności nie dla załogi zakładu, lecz tylko dla określonych grup zawodowych (np. inżynierów, techników, kierowców itd.), które w skali zakładu stanowić mogą bardzo niewielki odsetek zatrudnionych. Przyznanie takim związkom pozycji uprzywilejowanej względem innych, nierzadko liczniejszych organizacji nie znajduje uzasadnienia aksjologicznego.

    Na uwagę zasługuje także fakt, że formuła reprezentatywności zakładowej przyjęta w art. 24125a § 1 i 2 projektu zmian odniesiona została głównie do liczby zrzeszonych członków i to opłacających przez określony czas składki związkowe. Wydaje się, iż takie podejście do tej kwestii wymaga wprowadzenia mechanizmów ułatwiających weryfikację członkostwa w organizacjach zakładowych. Służyć temu może postulowane obligatoryjne potrącanie przez pracodawców składek, jeśli ze stosowanym wnioskiem wystąpią jednocześnie pracownik i organizacja związkowa.

Początek strony

 

 

Posiedzenie z dnia 26 lipca 1999 r.

Decyzja Prezydium KK nr 117/99
ws. opinii o projekcie ustawy MPiPS o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" opiniuje pozytywnie projekt ustawy Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pod warunkiem przyjęcia następującego zapisu wprowadzonego art. 18a:

18a.1. Jeżeli w niektórych latach kalendarzowych nie można ustalić wynagrodzenia z powodu braku dokumentów płacowych, a ze świadectwa pracy lub zaświadczenia o zatrudnieniu wynika bezspornie fakt zatrudnienia oraz wymiar czasu pracy, przy ustaleniu podstawy wymiaru zgodnie z art. 15 ust. 1 przyjmuje się za te lata wynagrodzenie na podstawie średniego wynagrodzenia przysługującego pracownikom zatrudnianym w tych latach w tym samym lub podobnym charakterze proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy ubezpieczonego.

2. Jeżeli ustalenie wynagrodzenia w powyższy sposób nie jest możliwe przyjmuje się za te lata kalendarzowe wynagrodzenie najniższe obowiązujące pracowników w poszczególnych latach proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy ubezpieczonego.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do repatriantów.

Proponowany zapis pozwoli uregulować sprawę uzupełniania braku dokumentów potwierdzających wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Braki wynikały z faktu nie dopełniania przez pracodawców obowiązku wpisywania danych o wysokości wynagrodzenia pracownika. Rozwiązanie tego problemu jest niezbędne, gdyż dotychczasowe pomijanie tych okresów było dla pracowników wysoce krzywdzące. Jednak przyjęcie w tych okresach jako podstawy do obliczania świadczeń emerytalno - rentowych tylko najniższego wynagrodzenia nie jest naszym zdaniem rozwiązaniem satysfakcjonującym.

Początek strony

 

 

Posiedzenie z dnia 20 lipca 1999 r.

Decyzja Prezydium KK nr 108/99
ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. określenia dowodów stanowiących podstawę przyznawania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" opiniuje pozytywnie projekt z czerwca 1999 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie określenia dowodów stanowiących podstawę przyznawania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa pod warunkiem określenia dowodów wymaganych do wypłaty zasiłku chorobowego pracownikowi odsuniętemu od pracy z powodu podejrzenia o nosicielstwo zarazków choroby zakaźnej.

Początek strony

 

 

Decyzja Prezydium KK nr 110/99
ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. określenia wzorów dokumentów i rodzajów innych dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego, pielęgnacyjnego i wychowawczego

    Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" opiniuje pozytywnie projekt z czerwca 1999 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie określenia wzorów dokumentów i rodzajów innych dowodów niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego, pielęgnacyjnego i wychowawczego oraz szczegółowych zasad i trybu wypłaty tych zasiłków pod warunkiem:

Początek strony

 


Posiedzenie z dnia 12 lipca 1999 r.

Decyzja Prezydium KK nr 101/99
ws. nowelizacji ustawy o społecznej inspekcji pracy

    Prezydium Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" apeluje do posłów Klubu Parlamentarnego Akcji Wyborczej Solidarność o poparcie związkowego projektu nowelizacji ustawy z 24.06.1983 r. o społecznej inspekcji pracy, nad którym pracuje obecnie Parlament RP.

    Konieczność istnienia społecznego nadzoru nad warunkami pracy w Polsce, bezpośrednio w zakładach, w obecnym okresie przemian społeczno-gospodarczych, nie powinna budzić wątpliwości.

    Według wyników ubiegłorocznych kontroli Państwowej Inspekcji Pracy, nadal najgorsze warunki pracy panują w małych zakładach, w których nadzór społeczny, zgodnie z obowiązującymi przepisami funkcjonować nie może, a nadzór państwowy dociera rzadko.

Początek strony

 

 

Decyzja Prezydium KK nr 102/99
ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. szczegółowych zasad
i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich

        Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" opiniuje pozytywnie projekt z czerwca 1999 r. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pod warunkiem uwzględnienia następującej uwagi: należy w tekście rozporządzenia lub załączniku nr 1 podkreślić, że kopia zaświadczenia lekarskiego, które otrzymuje płatnik za pośrednictwem ubezpieczonego nie może zawierać numeru statystycznego choroby.

Początek strony

 

 

Stanowisko Prezydium KK nr 103/99
ws. likwidacji ,,starych portfeli" powstałych w zależności 
od okresu przejścia na emeryturę bądź rentę

    Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" zwraca się do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o przeanalizowanie materiałów dotyczących zlikwidowania niekorzystnych dla emerytów i rencistów skutków wprowadzania kolejnych zmian w ustawach emerytalno - rentowych (począwszy od obniżenia wskaźnika waloryzacji ze 100% do 91%). Materiały te zostały opracowane przez Dział Polityki Społecznej Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" mogą być punktem wyjściowym do negocjacji z rządem propozycji wyrównania kwot bazowych do 100% i tym samym likwidacji tzw. ,,starych portfeli" powstałych w zależności od okresu przejściu na emeryturę bądź rentę.

Początek strony

 

 

Stanowisko Prezydium KK nr 104/99
ws. ustalania wysokości płacy minimalnej

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" protestuje przeciwko łamaniu porozumień dotyczących trybu ustalania płacy minimalnej poprzez:

Domagamy się niezwłocznego wyznaczenia terminu rozmów dotyczących wysokości płacy minimalnej w drugim półroczu 1999 roku oraz oczekujemy określenia przez stronę rządową propozycji zgodnie z dotychczas ustaloną metodologią.

Początek strony

 

 

Posiedzenie z dnia 14.09.1999 r.

Stanowisko KK nr 185/99

ws. projektu nowelizacji ustawy Kodeks Pracy

    Komisja Krajowa NSZZ ,,Solidarność" krytycznie ocenia przedstawiony przez Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej (pismo PP-026-18/99 z sierpnia 1999) projekt ustawy o zmianie ustawy Kodeks Pracy oraz o zmianie niektórych ustaw.

    Proponowane zmiany - np. dotyczące skrócenia okresu wypowiedzenia (art. 36), ograniczenia zwolnienia na poszukiwanie nowej pracy, ograniczenie zakazu wypowiadania umowy o pracę w czasie usprawiedliwionej nieobecności pracownika (art. 41 i in.) - naruszają dotychczasowe prawa pracownicze. Trudna sytuacja wielu pracowników wynikająca m.in. z głębokich przemian gospodarczych zachodzących w naszym kraju i restrukturyzacji podstawowych gałęzi przemysłu i instytucji publicznych powoduje wzrost niepokojów społecznych.

    NSZZ ,,Solidarność" uważa za szczególnie ważne przestrzeganie zasady, aby trudności w przezwyciężaniu pozostałości po PRL były rozkładane równomiernie i zgodnie z zasadami sprawiedliwości społecznej. Dlatego Komisja Krajowa jest przeciwna kolejnemu zwiększeniu obciążeń pracowników najemnych i zwraca się do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej o natychmiastowe wycofanie wyżej wymienionego projektu ustawy, a w przypadku skierowania go do Parlamentu bez uwzględnienia postulatu Związku wnioskuje do Posłów i Senatorów AWS o odrzucenie go w pierwszym czytaniu.

Stanowisko KK nr 186/99
ws. braku środków w budżecie pomocy społecznej na 1999 r.

Komisja Krajowa NSZZ ,,Solidarność" zwraca się do rządu RP, aby zapewnił dostateczne środki finansowe na prawidłowe funkcjonowanie pomocy społecznej w 1999 r.

Według informacji Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej brak jest bowiem około 600 mln zł na:

- wypłatę zasiłków, zarówno obligatoryjnych jak i fakultatywnych (ok. 500 mln),
- rodziny zastępcze i świadczenia dla usamodzielniających się wychowanków (ok. 60 mln),
- uruchomienie nowych miejsc w domach pomocy społecznej (ok. 25 mln),
- powołanie i utrzymanie powiatowych centrów pomocy społecznej (ok. 30 mln).

Przedstawiciele NSZZ ,,Solidarność" już w trakcie prac parlamentarnych nad ustawą budżetową na 1999 r. zgłaszali zastrzeżenia dotyczące zbyt małych nakładów planowanych na pomoc społeczną. Ponieważ obawy Związku oraz aktualne obserwacje zostały potwierdzone ostatnio przez informacje rządowe dotyczące braku środków na realizację świadczeń z zakresu pomocy społecznej, Komisja Krajowa uważa za niezbędne podjęcie działań mających na celu dofinansowanie zadań, do których realizacji została ustawowo zobowiązana pomoc społeczna.

   Komisja Krajowa stwierdza, że konieczna jest również nowelizacja ustawy o pomocy społecznej, aby zagwarantować w przyszłości środki na realizację celów w niej wyznaczonych.

Początek strony

 

 

Decyzja Prezydium KK nr 142/99
ws. opinii o projekcie ustawy o świadczeniach na rzecz rodziny

    Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektu ustawy (druk nr 565) o świadczeniach na rzecz rodziny oraz zmianie niektórych ustaw:

  1. Kwestia świadczeń na rzecz rodziny jest elementem prorodzinnej polityki państwa. Zakłada ona w swoich założeniach wyraźne rozróżnienie polityki prorodzinnej od polityki socjalnej, której rolą powinno być głównie uzupełnianie tej pierwszej.

    Tytuł projektu ustawy sugeruje, że jego autorzy chcą uregulować problem świadczeń na rzecz rodziny w jednym akcie prawnym. Projekt jednak nie porządkuje nawet tych świadczeń socjalnych na rzecz rodziny, które funkcjonują w obecnie obowiązujących ustawach, tj. o pomocy społecznej, o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, o funduszu alimentacyjnym i innych.

  2. Projekt ustawy wprowadza jako kryterium uprawniające do świadczeń pieniężnych minimum socjalne. Minimum to obliczane dla każdego typu gospodarstwa domowego byłoby jednocześnie kategorią odniesienia dla wysokości świadczeń. Projektodawcy nie definiują jednak precyzyjnie sposobu jego obliczania. Proponują, aby koszyk dóbr i usług stanowiący podstawę obliczania minimum socjalnego był raz na trzy lata przedmiotem uzgodnień Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych. W przypadku nie uzgodnienia koszyka przez Komisję Trójstronną decyzję podejmowałaby Rada Ministrów. NSZZ ,,Solidarność" postulował przyjęcie minimum socjalnego jako kryterium warunkującego powstanie prawa do świadczeń socjalnych. Przedstawiciele naszego Związku uzyskali w 1996 roku zapis w ustawie o pomocy społecznej o określeniu kryteriów i wysokości świadczeń z pomocy społecznej z wykorzystaniem wyników badań kosztów utrzymania i minimum socjalnego. Zgodnie z art. 3 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy realizacja tego zapisu miała nastąpić najpóźniej do 15 września 1998 r. Niestety, do dnia dzisiejszego nie wydano aktu wykonawczego, a minimum socjalne nie jest zdefiniowane w obowiązującym ustawodawstwie. Prace nad prawnym zdefiniowaniem pojęcia minimum socjalnego podjął zespół Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych, jednak w ostatnich miesiącach zostały one praktycznie wstrzymane przez przedstawicieli OPZZ wskutek zawieszenia ich udziału w Komisji Trójstronnej.

    Prezydium Komisji Krajowej NSZZ ,,Solidarność" uważa, że prace nad nowymi prawnymi rozwiązaniami w polityce prorodzinnej i socjalnej powinny być poprzedzone przyjęciem minimum socjalnego i minimum egzystencji jako pojęć prawnych. Obie te kategorie powinny być zdefiniowane w wyniku uzgodnień z partnerami społecznymi.Początek strony

 

Do góry

www.solidarnosc.org.pl - KK NSZZ KK NSZZ "Solidarność", 80-855 GDAŃSK, ul. Wały Piastowskie 24 - kliknij tu a znajdziesz się w Gdańsku 80-855 GDAŃSK, ul. Wały Piastowskie 24

Powrót na stronę głównąProblemy Osób Niepełnosprawnych Powrót na stronę główną

:: Informacje :: Uprawnienia  :: Prawo :: Rehabilitacja :: PFRON :: Bez barier :: Zakłady Pracy Chronionej :: Poradniki :: NSZZ Solidarność ::
:: Podatek VAT :: Programy celowe :: Rzecznik Praw Obywatel. :: Protesty  ::  Świadczenia  :: Aktualności :: Karty praw :: O mnie :: Home ::

Ostatnia modyfikacja: sierpień, 2004 poczta do autora witrynyromans@idn.org.pl

Copyright ,,Problemy Osób NiepełnosprawnychStrona główna: „Problemy Osób Niepełnosprawnych” 1998 - 2004

Początek stronyPoczątek strony    INTERNET dla NIEPEŁNOSPRAWNYCH - IdN1Strona wyróżniona przez serwis NonProfit.pl