JAK SOBIE RADZIĆ Z DOSTĘPEM DO POCZTY


Poradnik ten powstał na skutek licznych zapytań zdezorientowanych użytkowników, którzy (o zgrozo) w czasie chwilowych kłopotów z protokołem POP3 spowodowanych aktywnością wirusów, nie umieli skorzystać z alternatywnych sposobów dostępu do poczty.

 

Przez analogię do poczty tradycyjnej

ODBIERANIE POCZTY

Kiedy odbieramy kopertę z listem lub kartkę pocztową, udajemy się do naszej skrytki pocztowej i własnym kluczykiem otwieramy ją aby wydostać nadesłane przesyłki. Skrytkę pocztową mamy zazwyczaj na klatce schodowej, a czasami w urzędzie pocztowym.

W Internecie odpowiednikiem urzędu pocztowego jest program serwera poczty (w tym momencie rozumiany jako serwer poczty przychodzącej). Odpowiednikiem skrytki jest tzw. skrzynka pocztowa (mailbox) o jawnej nazwie najczęściej zgodnej z nazwą użytkownika (identyfikator, username, login) w systemie operacyjnym komputera. A odpowiednikiem kluczyka do skrytki jest poufne hasło (password), znane tylko użytkownikowi-właścicielowi skrzynki pocztowej. Nazwa pozwala zidentyfikować użytkownika w systemie operacyjnym komputera, a hasło umożliwia autoryzację. Pozwala to w rezultacie pracować w systemie i korzystać z nadanych przez administratora uprawnień, takich jak np. dostęp do skrzynki pocztowej, czy folderu (katalogu) osobistego.

Kiedy adresujemy zwykły list podajemy nazwę urzędu pocztowego (np. 00-950 Warszawa) oraz adres skrytki (np. skrytka pocztowa 111, albo ul. Znana 7 m. 923). Kiedy adresujemy przesyłkę poczty elektronicznej, czynimy to tak: identyfikator@nazwa-komputera.domena-internetowa.

Na serwerze IdN1 użytkownicy mają adresy postaci identyfikator@idn.org.pl lub identyfikator@idn1.idn.org.pl lub identyfikator@mail.idn.org.pl gdzie idn.org.pl jest nazwą domeny, w której pracuje serwer o nazwie IdN1, a mail jest nazwa zamienną czyli tzw. aliasem wprowadzonym po to, aby zapominalscy mogli korzystać ze zwyczajowej nazwy serwera poczty typu mail.domena-internetowa. Pierwszy i, jak widać, skrócony adres jest najczęściej używany. Został on przypisany głównemu serwerowi poczty w domenie idn.org.pl. Dlatego przesyłki adresowane do skrzynek na komputerze fundacyjnym ufik mają już adresy postaci identyfikator@ufik.idn.org.pl

Na serwerze IdN1 pocztę obsługuje MS Exchange 2003 Server. Oznacza to wiele możliwości dostępu do własnej skrzynki pocztowej.

W technologii internetowej transmisja danych ze skrzynki pocztowej możliwa jest według wielu (o ile są obsługiwane przez serwer poczty) protokołów transmisji. Najpopularniejszym jest protokół POP3. I z takiego też korzysta znakomita większość użytkowników serwera IdN1, posługująca się popularnymi programami do obsługi poczty, najczęściej - MS Outlook Express.

W programie MS Outlook Express istnieje również możliwość korzystania z protokołu IMAP4 mającego nieco większe możliwości, niż protokół POP3. Przy jego pomocy można przeglądać pocztę wprost we własnej skrzynce pocztowej, a także w tzw. skrzynkach (folderach) publicznych, będących znakomitą alternatywą dla masowej wysyłki komunikatów do indywidualnych skrzynek. Pocztę można przechowywać także na lokalnym komputerze, synchronizując treść lokalnych folderów z folderami na serwerze.

Trzecim sposobem jest dostęp do skrzynki pocztowej przy pomocy przeglądarki internetowej. Wystarczy wejść na stronę www.idn.org.pl i kliknąć w link przypisany do ikony z kluczykiem lub napisu POCZTA. Następnie wystarczy podać swój identyfikator i hasło (podawanie nazwy domeny nie jest konieczne), aby zobaczyć zawartość swojej skrzynki odbiorczej. Jest to możliwe dzięki programowi OWA (Outlook Web Access).

Znanym z początków Internetu (czwartym) sposobem jest połączenie terminalowe przy pomocy programu TELNET, ale tu nie będzie ono opisywane.

NADAWANIE POCZTY

Przed każdym urzędem pocztowym wisi skrzynka, do której wrzucamy wysyłany (nadawany) list. Możemy go wysłać anonimowo (bez adresu zwrotnego). Do niedawna ten sposób był powszechnie możliwy do stosowania w Internecie. Ale dawało to szansę na anonimowe i masowe przesyłanie treści, najoględniej mówiąc, niepożądanych przez adresatów. Takie zjawisko nosi nazwę spamu i obecnie jest intensywnie zwalczane.

Jeżeli zależy nam na potwierdzeniu faktu nadania listu, a więc potwierdzenia tożsamości nadawcy korzystamy np. z trybu wysyłki poleconej. W serwerze poczty wychodzącej pracującym w oparciu o protokół SMTP korzysta się w tym celu z identyfikatora i hasła użytkownika w celu jego autoryzacji w systemie i sprawdzenia tym samym uprawnień do nadawania poczty. Oczywiście możliwe jest używanie dowolnej nazwy dla serwera poczty wychodzącej oraz innych identyfikatorów i haseł, niż dla poczty przychodzącej. U nas, na serwerze IdN1, są one takie same. Wszystko, co powinien zrobić użytkownik, to włączyć w swoim programie pocztowym opcję "serwer poczty wychodzącej wymaga autoryzacji".

 



Oprac. Krzysztof Markiewicz 2003-09-26, ost. modyfikacja Krzysztof Anacki 2007-03-25